> Se ti vira-lo que eu vin |Abril 2026

Din as malas linguas, que un grupo de políticos, xente do común, xuntáronse na capital do imperio para resaltar as nosas verzas, e iso non está mal, que saiban os americanos do norte como sabe o cocido galego e se deixen de tanta botifarra e hamburguesa, de dubidosa calidade.

Os nosos representantes culinarios e da cultura patria, seica repartiron leccións de todo tipo e puxeron a bailar aos asistentes. Os ingredientes culinarios foron moitos e variados, pero non foron menos sonadas as verzas e remexidos políticos que alí se deron, pois ata caparon os que nunca foran capados, enténdase impoñerlle a capa, ben porque non se deixaron antes ou porque lle daba vergoña que os caparan na Terra, e coa mesma, houbo abrazos e cariños para todos. Non se distinguían entre partidos dun e doutro bando, todos eran un, facendo forza común e puxar pola Terra.

O certo é que cando un se atopa lonxe abrándalle o corazón e faise máis agarimoso e choromiqueiro, con apertas e cumpridos entre os asistentes. Non deixou de sorprender a harmonía alí criada e o caldo alí cociñado levou ingredientes de todo tipo, ata tal punto, que aínda non se saberán pronto os efectos da súa inxestión, aínda que algúns xa se poden intuír.

Xuntarse lonxe da Terra fai estraños compañeiros e fragua novas estratexias ao calor do cocido. Como dicía unha muller do meu pobo “ogallá que sexa para ben, que non ten porque non selo, vindo de que ven e facéndoo quen o fai”. O obxectivo cumpriuse e a internacionalización do cocido deuse, que era o que se pretendía, o resto son faladoiros. 

Xuntáronse un día dous amigos tomando uns viños, como facían a menudo nun dos bares da vila e falando de varias historias que ían xurdindo, ao chou, foron dar co tema das patacas pois cadraba que se acercaba o tempo de colleitalas, e dándolle ao palique entenderon que podían facer unha sociedade informal, por suposto, para botar unha leira de patacas en conxunto poñendo a medias cada un o que tivera máis a man. E así o acordaron de palabra, pero unha vez que se achegou a hora de levar a cabo a tarefa da sementeira, as cousas foron mudando e cada un aportou o que puido.

Un dos nosos protagonistas era o que tiña a leira e o tractor e o outro poría a semente, o mineral e o sulfato, tal e como acordaran aquela tarde de viños. Ao final as patacas botáronas e ata saíron boas, pero a sociedade resentiuse moito, xa que un non acertaba a sulfatalas cando o outro llo dicía, e o outro non as quería arrancar antes de tal data porque dicía que se estropeaban.

O caso foi que a sociedade das patacas non durou moito, e máis cando xa co produto repartido, un dos socios abdicouse a criticar ao outro, dicindo que o traballo e o gasto fora todo del e que o outro só se aproveitou da circunstancia para coller as patacas. Total, que romperon a sociedade e nunca máis patacas botaron xuntos.

Está claro que a teoría e a práctica están case que sempre pelexadas, porque a realidade sempre triunfa por encima delas. E se nos dá por indagar en determinadas cuestións chegamos á conclusión de que a razón está da nosa parte, como ben podemos comprobar neste relato que nos ocupa.

Resulta que un gran predicador en contra da plantación de eucaliptos e que sempre atacou a esta especie como un mal endémico para a natureza, pondo esta planta coma chuchadora de auga e invasora, que deteriora o medio onde habita. Pois este detractor, confeso á vista de todos e coa voz máis destacada en contra dos eucaliptos, foi quen de mercar unha finca de máis de cen ferrados para explotala a nivel persoal noutra provincia, para que ninguén se dera conta da súa hipocrisía, pois, aínda que moitos dos seus veciños xa sospeitaban do seu predicamento acendido en defensa da fraga autóctona, non pensaban que a cousa se sairía do seu rego de forma tan evidente e palmaria. Pois seica o noso ecoloxista defensor da fraga autóctona anda buscando fincas apropiadas para a plantación da especie denotada, que el tanto predicou e endemonizou.

Ben é certo o que se di, “fai o que eu diga e non fagas o que eu fago”. Pero o que nos plantexamos, neste caso e noutros, é que a firme hipocrisía que se gastan estes predicadores de moral e ecoloxismo que non sempre son os máis indicados para poñerse como exemplo a seguir.