> Se ti vira-lo que eu vin |Setembro 2021

Gasta as zapatillas antes de pagalas

Ás veces os comerciantes teñen as súas perdas cando menos o pensan, ao confiar en clientes que nun principio non lle deberían fallar, pero fallan. O caso deuse nun veciño da comarca con moi boa intención e mellor cara que se acercou a un establecemento para ver de mercar unhas zapatillas. En principio non lle valían ningunha, pero miranado mirando, atopou unhas que lle gustaron e tratou o prezo co dependente, que o atendeu moi amable. Pero o noso protagonista, pareceulle moito o prezo e dixo que quería ver ao xerente, para que lle fixera unha rebaixa, co fin de abaratar un pouco a compra. Pero o dependente como lle veu boa actitude e entendendo que tiña amizade co xerente, díxolle que as levara igual e que xa arranxarían as diferencias outro día. O comprador marchou coas zapatillas novas debaixo do brazo e como era de esperar, púxoas tan pronto como lle fixeron falta. E o tempo foi pasando e as zapatillas fóronse gastando, e de vez en cando dicíalle ao da tenda que calquera día pasaba a pagarlle, e o tendeiro miraba con asombro como as zapatillas se ían envellecendo cada vez máis, ata que pasado un tempo xa non llas vía postas e por momentos pensaba que xa as tería perdidas para sempre. E o caso é que o noso protagonista, non deixaba de ir pola tenda, pero ía deixando morrer o conto e a cousa aínda segue, está en suspenso, por iso hai que ter cara, ou non. 

Vende dez anos despois todas as pertenzas dunha amante

Non podemos saber as circunstancias dos seus amoríos, pero sí o resultado das pertenzas dunha das amantes que compartían cama e mantel cun mozo veciño da comarca. A particular aventura amorosa con esa muller duroulle ao parecer uns seis ou sete anos, e todo ía rodando segundo os plans da parella, e coas cautelas pertinentes para que a relación non perigase nin puxera en perigo outras aventuras. Ao parecer as cousas fóronlle ben, con algún altibaixo como é de supoñer, pero coma todo na vida ten un final, que pode ser romántico, tráxico ou nin unha cousa nin outra. Segundo puido saber o noso Bartolo, a relación foi enfriando co tempo, e a amante foi espaciando cada día máis as visitas á casa do noso protagonista, e despois de viaxes e promesas, de noites enteiras de amoríos o distanciamento fixo presenza pouco a pouco na parella, e cada un seguiu a súa traxectoria por onde mellor lle pareceu. Pero o curioso do noso protagonista é que, dez anos despois desa aventura, deuse de conta que aínda tiña gardadas ou estacionadas na súa casa, parte dos obxectos persoais da esquecida amante, e despois dunha pequena reflexión, chegou a conclusión de que o mellor era por á venta todas aquelas prendas para liberar espazo e deixar en paz aquela relación lonxana. O que non puidemos saber é se conseguiu que alguén lle comprara aquelas anticuallas que el mesmo esquecera dentro dos armarios. Supoñemos que polo menos quedaría libre de sentimentos, e con máis espazo na casa. Pero a idea, aínda que lle tardou, non estivo de todo mal.

Pon un cartel de que vende cousas e os veciños pensan que vende a casa

Un veciño dunha aldea da comarca pensou en vender algúns enseres e material que lle sobraba, e non encontrou outro método mellor que anuncialo por medio dun gran cartel, que non tería maior consecuencia se non o espetara mesmo diante do portal da casa cun “se vende “ en grande. Entón foi daquela que se escomenzou a estender o rumor de que tal veciño vendía a casa, e todos se estrañaban, posto que non tiñan constancia de que tivera unha necesidade tan grande coma para vender a súa vivenda, ademais a onde ía ir a vivir. O caso foi que o rumor estendeuse como a pólvora, e uns comentábanlle aos outros a noticia, e non houbo outro falar por uns días, ata que pouco a pouco foise clarexando a situación e a xente parouse a ler o cartel enteiro, co texto que seguía o “se vende”, e era alí onde especificaba os obxectos que se poñían en venta, co cal se viña a aclarar a situación do mal entendido que xerara na veciñanza. Tal e como estaba colocado, o caso non era para menos, facilitou a confusión inicial, mais unha vez aclarado o tema o efecto do cartel supoño que produciría o impacto desexado.

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es