Cara unha sociedade empobrecida

> Manuel N. Fiuza

Cando xa parecía que íamos camiño cara unha sociedade avanzada e consolidada no referente ao máis básico, resulta que retrocedemos a tempos do século pasado cando a supervivencia era o obxectivo principal e a cultura e o benestar deixábase para máis adiante. Pois nada, que estes novos actores que rexen este sistema fan a vista gorda e oídos xordos diante do clamor social para seguir na senda dun benestar aceptable e positivo para o bo funcionamento de calquera sociedade moderna. Chegados a este punto sabemos que temos unha sociedade de progreso e un Goberno de retroceso que empuxa á pobreza á maioría dos sectores que conforman o entramado social. Non parece que este sexa o camiño máis indicado para furar cara adiante, posto que en vez de ir cara a creación de emprego e riqueza, camiñamos cara o empobrecemento xeral e logo repartiremos a miseria para todos, menuda filosofía a destes pensadores que nos levan a recuar en tódolos campos, que nos conducen cara a miseria afogándonos economicamente. Sabemos que este tipo de experimento xa se ensaiou noutros momentos históricos e non funcionou a non ser para os catro privilexiados que sempre se salvan da queima, porque ás veces son os mesmos impulsores da miseria, os teóricos do benestar e os falsos profetas dunha sociedade mellor e máis igualitaria. Esfórzanse en queimar a clase media-baixa, estrangulan os avances sociais, o benestar e o progreso, pois parece que sexa iso mesmo o que están buscando. Para que unha sociedade funcione ten que ter os tres pés encima do lume e a pota fervendo, o que non o entenda así está fóra da realidade e sitúase en fronte mesmo do benestar común. Non parece que sexa este o tempo de entrar nunha espiral que leve a gran parte da sociedade a miseria, coas consecuencias imprevisibles que isto pode traer. Se non se ten para comer nin para saír, nin para pagar os servicios básicos, mal imos e senón, ao tempo.

Manipulación ou desinformación

> Ángel Utrera (veciño Agolada)

Contan que a capacidade xenética do ser humano para adaptarse é fundamental para a supervivencia da raza contra fenómenos naturais, cataclismos e outros desastres creados pola súa propia estupidez e necidade, ou sobrevido inesperadamente por factores alleos á súa capacidade de control. Eu creo e en tal seguridade vivo o meu día a día, aínda que cada vez mais mosca co que sucede ao noso arredor. Terrorismo islamita, guerras inútiles e inverosímiles, escapes nucleares, contaminación e quentamento global, pandemias etc.

Esquecemos para poder continuar lembrando porque o noso cerebro é limitado e polo tanto a súa capacidade de almacenaxe de datos, información, experiencia ou vivencias e recordos, tamén. Somos como esa intelixencia artificial dun ordenador de non sei cantos terabites.

Estamos a vivir nunha perigosa carreira cara a inmediatez da transmisión en vivo e directo de todo canto ocorre, a ser posible ao segundo seguinte de suceder, por iso esta escravitude á que vivimos encadeados no fondo da nosa caverna, sometidos ao nauseabundo roio das redes sociais, os me gusta, o vómito dos influencers e os intagramers de papel cuché, tragándonos canto din. Coma consecuencia final de tanta memez, as famosas fake news, os contos de sempre, que antes eran algo así como as inocentadas do 28 de decembro, día dos Santos Inocentes, e agora sonche o pan noso de cada día, mesmo con centros de espionaxe e de poder que viven en corpo e alma para a creación e difusión dos mesmos, que acaban por se crer uns poucos descerebrados sen gañas de pensar. Xa o dixo Goebbels: unha mentira mil veces repetida remata por converterse nunha media verdade, que finalmente aceptamos porque nola meten polos ollos, o nariz e os sentidos, mesmo que cheire a fume de carozo.

Cremos todo o que nos contan e o facemos coa triste excusa de que non temos tempo para comprobar a súa veracidade, con elo adormecemos as nosas consciencias e a outra cousa bolboretas. Palabriña do neno Xesús que o dixo a televisión, o vin no wassap do meu móbil, e escoiteino nun vídeo de YouTube.

Estámonos a converternos en robots insensibles, sen capacidade de análise critico, sen curiosidade vital, sen gañas por aprender e investigar as cousas por nós mesmos, e menos mal que aínda non conseguiron matar as nosas gañas de ler, de vivir aventuras a través das páxinas dun libro, de soñar mergullando nas palabras impresas, porque que Deus nos colla confesados o día que consigan tal.

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es