A procesión dos caladiños

> Manuel N. Fiuza

Resulta sospeitoso que a estas alturas deste desastre económico ninguén se moverá aínda para facer algún tipo de reivindicación. Que estará pasando que se nos escapa ao común dos mortais para que esta sociedade, noutros tempos tan propensa a crítica e a manifestación, estea tan queda coma se non pasara nada. Eu miro para os lados haber se vou ser eu o errado e nada do que eu imaxino está pasando, podían ser ensoñacións miñas pero o desenvolvemento cotián dáme nos fociños e dime que todo o que eu penso esta pasando de verdade.

Esta visto que podemos con todo o que nos boten ata o momento, e temos capacidade de resistencia diante do asalto, do benestar e do progreso económico que debería ser o obxectivo de todo goberno. E a todo isto, a procesión dos caladiños non da sinais de vida, incriblemente mansa, pasa, rumorea e cala asumindo de maneira inconcibible todo o que nos vén enriba, que fai que nos empobrezamos a pasos axigantados e ameaza con deixar na cuneta a unha boa parte das empresas e como consecuencia aos traballadores. E o Goberno de España segue prometendo esmola, será para que non morramos coa fame, que triste. Un Goberno non ten que dar esmolas a ninguén senón conseguir un nivel de vida e de benestar dos seus cidadáns procurando emprego digno e perspectivas de futuro, creando ilusión para o emprendemento dos cidadáns, en definitiva, crear riqueza a través do asentamento de empresas e do avance tecnolóxico, que o progreso sexa o premio de todo esforzo, non promover a deixadez e o desánimo entre os cidadáns. Ou será que o que queren é que a procesión de caladiños salgamos a rúa coa man estendida haber se nos dan algo para vivir diso. A pobreza só trae miseria e submisión, que ao mellor é o que se pretende.

“Ponme unha de Embappé Sam”

> Ángel Utrera (veciño Agolada)

Pois aínda que pareza mentira o culebrón do famoso peloteiro rematou definitivamente e francamente a cousa pinta mal para os do Irreal Madrid, porque quedaron con cara de pasmo, compostos e sen noiva, máis ben sen futbolista.

A cousa non da para máis, pero para algúns, quedará por e para sempre nos anais da traición, nas casas dos madridistas de pro, xa se acuña o termo; facer un embappé, cando se quere reflectir unha frustración, un maquiavélico engano...

En fin, cousas de cada día que carecen da máis mínima importancia, se non fora porque para algúns resulta ser razón de estado, prime time e valor absoluto, máis lles valera ocuparse doutros asuntos.

O máis curioso de todo este embrollo é como durante meses a prensa deportiva estivo enchendo páxinas sobre o asunto e segundo eles, pechado o traspaso do futbolero dende o PSG, ao Real Madrid, e ao final, patinaron e meteron a pata ata arriba.

Entre tanto, aquí seguimos coa gasolina nas nubes, o prezo da luz con máis sombras que luces, o gas que non carbura, a inflación disparada e descontrolada, o paro en cifras que dan vertixe, a contratación e o emprego na eterna sen razón do labirinto de sindicatos e patronais, cada un colocado na súa dialéctica intransixente, o que agora se traduce no disparate de que non hai xente para traballar, e inventan un novo concepto do mundo mundial “A gran Dimisión”, vamos, que a xente xa non acepta asumir traballos de escravitude, firmando vinte horas cando de feito traballan trinta e cobrando en nómina mil, que por arte de birle birloque quedanse en oito centos. Pero claro isto non é o tema, a xente é moi burricana e prefire cobrar o que acordaron e traballar as horas que se contrataron. Claro que ninguén se fai rico co que gaña senón co que aforra, que é o que defenden os outros.

Entre tanto e meditando en que as inxurias ó rei é un delito penado con non sei cantos anos de cárcere pero se ese mesmo monarca desvía fondos, cobra en negro, rouba, engana ao fisco, e se ri de todo o sistema xudicial, lexislativo e executivo dun país, Bribón de Sanjenjo, (Uf perdón quixen dicir Sanxenxo), mentres navega feito un brazo de mar non pasa nada, porque é moi riquiño, e tan sinxelo e humano, vou camiño do bar a ver se lle digo ao colega; ponme unha de “Embappé Sam”, que afogue as penas.

País este!

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es