O retroceso do civismo

> Manuel N. Fiuza

Sempre nas sociedades normalizadas houbo un respecto polas cousas e polas persoas, que máis ou menos tiñan unhas regras aceptadas por todos, e que estaba mal visto sobrepasar.

Existen unhas normas básicas de comportamento social que a alguén pódenlle parecer anticuadas ou doutras épocas, pero que non estaría mal recordalas e volver a poñelas en práctica neste noso tempo. O respecto ás persoas maiores, saber escoitar cando se ten unha conversa, o respecto ao profesor, aos pais, aos veciños, o respecto ás cousas públicas que en definitiva son de todos, e moitas outras que se poderían ir numerando, pero que non é preciso para o sitio que nos ocupa. Esta reflexión en voz alta veume á cabeza cando souben do ataque ás instalacións do observatorio de “Zarra Grande” en Vila de Cruces, que con tanto mimo e cariño montou o amigo José Maria López “o neno das estrelas” para disfrutar da súa afición pola astronomía. Está claro que o que atenta contra este tipo de instalacións, en primeiro lugar o que lle falta é cultura, seguramente non saben quen era José María nin o que significa para Cruces o observatorio e a súa obra. Por outra banda, non saben respectar as cousas, que non están aí por casualidade se non froito do traballo de alguén que miraba máis alá de se mesmo. É unha pena ver como o descoñecemento e o vandalismo poden botar a perder en horas o que a outros lles custou anos construír. A falla de respecto polas cousas e polas persoas brila cada vez máis pola súa ausencia, quizás froito do fracaso dunha sociedade atropelada. Temos que seguir aprendendo a convivir e facelo, a poder ser, de maneira armónica para ben do progreso social.

A profecía autocumprida

> Ángel Utrera (veciño Agolada)

Hai tempo lin este paradigma que ben puidera suceder nos tempos actuais de pandemia e medo. Imaxinade un pobo pequeno. Un día calquera á hora de acordar a señora María mentres toma o seu almorzo ten unha expresión enfurruñada e seria. O fillo maior preocupado pregúntalle si se encontra mal. “Non sei fillo, levanteime co presentimento de que algo malo ía suceder”.

O fillo vai ó traballo dándolle voltas o que lle dixo a nai e cada vez máis preocupado non dá pé con bola á hora de colocar as pezas do tractor no que está a traballar. O xefe enfadado pregúntalle que lle pasa que non dá unha. “Non sei, ando preocupado polo que me dixo a miña nai esta mañá de que algo moi grave ía suceder”.

O xefe segue co seu. Ao pouco sae do taller para ir á carnicería a mercar unha pouca carne que lle encargara a muller. Cando o carniceiro o vai despachar pídelle un quilo de vitela para guisar, pero pensa nese intre que as profecías dos vellos mellor non tomalas a coña, así que dille ao carniceiro que lle poña dous quilos, non vaia ser. “Andan dicindo que algo moi grave vai ocorrer, así que mellor póñame dous quilos por se acaso”.

A xente que está agardando a súa quenda ao escoitalo tamén se alarma e cando lle toca pide máis da que tiña pensado comprar. Pouco a pouco vaise correndo a voz de que as cousas están moi mal e vai pasar algo moi grave. O carniceiro vende toda a carne e a xente do pobo empeza a acumular mercancías do supermercado, que axiña queda baleiro, sen mercadorías nos mostradores.

Chega un momento en que toda a xente está segura de que vai pasar algo e todo o mundo está máis que morto de medo. De súpeto, unha pega se posa na fonte da praza do pobo a refrescarse na auga. A xente alporizada comeza a murmurar que é unha sinal e que xa non hai dúbida que vai pasar algo grave.

A tensión é tal que os habitantes da vila desesperados empezan a recoller o que poden e escapan convencidos de que algo vai suceder sen remedio e queren salvar a súa vida. Estes marchan, os outros tamén. Así que prende lume á casa para que ningunha maldición nin mal de ollo os atrape. Un tras outro fan o mesmo e todo o pobo é presa do lume, do caos e da desesperación.

A señora María ollando cara o fillo dille: “Ves como eu tiña razón e o meu presentimento era fundado. Algo moi grave ía suceder”.

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es