O cocido que comezou coma unha xuntanza de larpeiros con ganas de carallada e coa intención de promocionar os produtos da comarca, chamados agora “de proximidade”, que foi ascendendo de forma máxica para chegar, a día de hoxe, convertido nunha Festa de Interese Turístico Internacional. Ninguén chegou a pensar que esta arroutada gastronómica ía chegar ata aquí, pero así foi, e segue facendo fume nas cociñas de medio mundo. Pero como é ben sabido, as cousas non nacen da nada, nin da inacción, nin do pasotismo romántico e progre, senón da acción, da determinación de moitos en darlle forma a un proxecto perfectamente definido, de ter moi claro o que se quere e de traballar arreo a pesar dos atrancos e das críticas feroces que algúns lles fixeron, gratuitamente, sen aportar nada pola súa parte. Pero está claro que a forza, a constancia e apoiar de forma firme este proxecto, claro e definido, levou á Festa do Cocido de Lalín ao máis alto dos podios da gastronomía mundial.

Temos que destacar a iniciativa integradora e aglutinadora derredor deste feito gastronómico, a aposta polo produto local, o coidado na calidade, a implicación de todos cara un mesmo lado e, por riba, engadirlle o envoltorio cultural e tradicional das nosas aldeas, así como o folclore, o teatro, a representación dos diversos oficios, etcétera. O saber combinar este remexido de forma axeitada e natural, fai que o potaxe explosivo de cultura e gastronomía faga desta festa un revulsivo difícil de parar, difícil de entender e moi complicado de asimilar, tal e como hoxe se presenta esta festa de repercusión internacional.

> Ángel Utrera (veciño de Agolada)

O novelista ruso nacionalizado americano, Isaac Asimov, famoso polas súas historias de ciencia ficción, escribiu un relato ao que chamou, “Alegoría da Ponte” e que máis ou menos di así: A vida non é máis ca unha longa ponte sobre néboas do ignoto e descoñecido, sobre cuxo precipicio o outro lado do peitoril da ponte cruzamos. Asomámonos ás veces ao baleiro atrapados entre o pánico e a necesidade curiosa de saber, tan consubstancial a todos nós. Camiñamos sempre cara adiante, sen poder retornar ao pasado por moito que se queira, para emendar erros cada un ou consigo mesmo, porque é totalmente imposible regresar atrás pola ponte, e por baixo dela o abismo é tenebroso coma o peor dos avernos.

Podemos ver, cada día, como ao noso lado algúns caen e afunden nas sombras do final, atravesados polas frechas que dende o outro lado da ponte dispara a morte. Cando somos nenos, escasamente a morte acerta, somos moi rápidos e áxiles para ela e nos cremos inalcanzables, inmortais, temos toda a vida por diante.

A medida que o tempo vai pasando e medramos, deixamos a nenez, a pubertade, a adolescencia, principiamos a vida adulta, tendo conciencia xa da mellora da puntería da parca, que vai acertando cada vez máis, sobre os corpos dos que están con nós, cóbado con cóbado, un día e outro máis e que de súpeto morren e déixanos orfos da súa compaña, avós, pais, familia, amigos, veciños ou coñecidos, sen máis.

Coa madurez, as cousas mudan e comeza unha competición moi dura cun final cantado, e así tratamos de esquivar as frechas que unha e outra vez nos lanza a escura dama. Temos que aguantar e gañar cada día esta competición por vivir contra a poderosa parca. Por desgraza non podemos evitar que cada vez máis amigos e familiares caian polo peitoril da ponte, perdéndose nos abismos da morte e nos abandonen para sempre.

Finalmente cando máis preto estamos da beira, tan só nos separan uns pasos e xa pensamos que imos poder cruzar a ponte sans e salvos, ollamos con total claridade a chegada do dardo asasino lanzado polo arco da deusa da vida e a morte, e o fin do noso paso por este mundo. Na vellez resúltalle moi fácil acertar no disparo, que acaba con todos irremediablemente, a escasa mobilidade que arrastramos déixanos como branco fixo e moi doado.

Ninguén xamais conseguiu poñer o pé no outro lado da ponte da vida eterna. Esta alegoría da morte é o único que todos temos por certo, nacemos para morrer. Afortunados os que confían na vida despois da morte. Eu sinto envexa deses que albergan unha esperanza máis que cuestionable racionalmente.