> Se ti vira-lo que eu vin | Xullo  2019

Prémianos cunha cea e teñen que pagar o viño

Ás veces as convocatorias dos premios ou agasallos de distinta índole, non están ben adaptados ó que resulta despois na realidade, creándose confusións ou mesmo malos entendidos que levan a erros innecesarios. Isto foi o que lle debeu de pasar á comisión de festas que se lle ocorreu sortear unha cea para dúas persoas nun restaurante coñecido e prestixioso da zona, que o final acabou tendo problemas de comprensión cos comensais. O sorteo celebrouse con toda solemnidade, e a parella agraciada quedou moi agradecida para a comisión, que lle indicou o restaurante onde podía ir a disfrutar do seu agasallo. Pasados uns días, a parella decidiu ir dar conta da cea que lle tocara, e en principio todo marchou como estaba previsto. A cea foi o acordado pola organización, pero xurdiu un problema cando a parella fixo ademán de saír do restaurante, pois o camareiro requiriulle que tiñan que lle pagar o viño que beberan na cea, foi daquela cando se produciu un pequeno rifirrafe. E o viño pagáronllo, pero logo fóronllo reclamar á comisión de festas organizadora do sorteo, haber como fora a cousa para ter que pagar o viño.

Tócalle unha cesta de navidade e desaparécelle

Un veciño da comarca acabou a noite todo contento, o ver como lle tocaba cunhas rifas unha cesta de navidade chea de cousas. O home non collía en sí de ledicia pensando en que xa non lle faría falla comprar case que nada para as datas de Nadal, posto que a cesta que lle tocara contiña varios produtos e bebidas en abundancia. Pero o noso protagonista non sospeitaba nin por asomo, o camiño azaroso que lle esperaba a cesta en cuestión. Nun principio a cesta subiuna o seu coche, e colocouna no asento de diante xunto o condutor, pero no camiño ocorréuselle parar a tomar uns viños, e uns coñecidos que o viron baixar do coche escondéronlle a cesta no maleteiro, pero outros que estaban o quite, sacaron a cesta do maleteiro e levárona consigo. Cando o noso protagonista volta de tomar os viños, xa botou de falla a cesta, e revisou o coche todo pero non dou con ela, polo que marchou para a casa cavilando que lle puido pasar á cesta. Pero cal foi a súa sorpresa, cando de alí a uns días atopa a cesta baldeira no coche, e máis tarde, e pasado o tempo, vanlle aparecendo os produtos cos que xa non contaba, e así desta maneira tan curiosa, foi como recuperou a cesta co seu contido íntegro, pero uns meses máis tarde do previsto. O que pasou nese entretempo non o sabemos. 

Pensa que é a filla a culpable das súas multas

Unha veciña da comarca está toda indignada coa súa filla, porque ultimamente non fan máis que poñerlle multas por distintas infraccións leves, pero que lle van sumando e poñéndoa cada vez máis enfurecida. E a súa filla, que se dá a circunstancia de que é funcionaria, non entende o porqué das culpas da súa nai, posto que ela nada ten que ver coas infraccións da proxenitora, nin cos axentes que lle poñen as sancións. Pois esta circunstancia, que en sí non ten importancia, está a causar un deterioro nas relación familiares, sen unha aparente razón lóxica que o xustifique. A filla non sabe que facer para que a nai entenda, que ela nada ten que ver na súa forma de conducir nin no seu comportamento ó volante. Sen embargo, a nai está totalmente convencida de que a perseguen por ser nai de quen é, e que lle colleron manía e por iso a multan, pero o certo é que ninguén asegura que deixen de multala, aínda que a filla deixara o traballo de funcionaria, polo que o tema teñen que ilo levando así, e facer as paces entre as dúas, para que a convivencia familiar non se deteriore por culpa dunhas multas que en principio nada teñen que ver no asunto. 

> Se ti vira-lo que eu vin | Abril  2019

Fai un galiñeiro encima do rego que vai para a fonte

Resulta que unha veciña da comarca, que segundo din as malas linguas, é algo guerreira, porque pretende poñer todo ó seu xeito e ter sempre a razón. O caso é que entre outras moitas liortas que emprendeu cos veciños, unha das máis chamativas, foi a da construción dun galiñeiro co obxectivo de impedir que ninguén pasara pola súa eira limpar o rego, no que teñen parte os regantes, despois de caer a auga na fonte do lugar. Esta veciña non se lle ocorreu mellor medida para obstaculizar o paso polo rego que facer un galiñeiro encima da canle, co cal tódolos excrementos das galiñas van parar o rego, e este conduce a auga a unha fonte pública onde beben as vacas da aldea e tamén algúns camiñantes. Parece ser que o concello correspondente, xa lle fixo un requerimento para que arranxara a situación, deixando o rego libre para así poder limpalo e que a auga chegue o picho coa máxima potabilidade posible, pero de momento a nosa protagonista non atende razóns, e o tema sigue preocupando á comunidade sen que se vislumbre unha fórmula sinxela para solucionalo. 

Vai a tódalas vodas e só regala vinte euros

Esperemos que non cunda o exemplo, senón ou se acaban as vodas, ou se acaban os convidados, porque non dá unha cousa para a outra. Un mozo da comarca colleu como costume ir a tódalas vodas, cando alguén o invita, e como regalo mételle nun sobre vinte euros e queda tan tranquilo. El non lle di que non a ninguén, pero tampouco se sae do límite dos vinte euros do regalo, e así é, como anda parte do verán de papatoria por un módico prezo, case coma o dun menú de fin de semana. O que non deixa de ser sorpresivo é como o seguen convidando sabendo de antemán as súas mañas, pois por moi pouca voda que fagan sáelle caro este invitado calculador que non sabemos se por manía ou por economía, fixou o seu regalo de cerimonias nos vinte euros xa mencionados. O noso Bartolo vai estar vixiante, agora que comeza a tempada de banquetes, haber como se desenvolve o noso protagonista e cantas oportunidades ten de xantar de festa por unha ganga. 

Pillan a un xubilado con medio saco de cacahuetes na chaqueta

Un xubilado da comarca que ten alerxia a pagar as tazas, e espera que os compañeiros de ronda o fagan por el, pero que tamén mostra bastante habilidade para escapar sen pagar, e con estes precedentes, non faltou quen lle puxo o ollo encima para vixiar os seus comportamentos e rirse un pouco de como as gastaba este xubilado de banca. A camareira dun bar ó que acudía a menudo o noso protagonista, xa levaba observado durante un tempo, o consumo excesivo que se viña facendo de cacahuetes, que ela adoitaba repoñer de cando en vez, pero non lle atopaba explicación ó feito, ata que vixiou de cerca a cada un dos clientes. Cando deu co ladrón díxollo, pero este negou que fora el quen se apropiaba de tódolos cacahuetes da barra con nada que se descoidaran, pero como a camareira estaba segura de que era o xubilado de banca o que levaba os cacahuetes, díxolle que llos volvera, e este véndose presionado fuxiu do local con medio saco de cacahuetes no forro da chaqueta, pero a camareira seguíuno pola rúa ata que acabou por tiralos o chan, e quedar así o descuberto quen era o ladrón de cacahuetes. 

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es

O Periódico | Lalín e Comarca en redes sociales :