> Se ti vira-lo que eu vin | Outubro 2020

Despois dunha esmorga paran os coches con linterna e chaleco reflector

É certo que as xuntanzas de amigos dan para moito e agudizan o inxenio, unhas veces para ben outras para mal, no caso que nos ocupa primou o segundo suposto, e levouse a cabo a acción.

Resulta que uns amigos decidiron facer unha cea nun restaurante da zona, para contar uns contos e pasar unha noite en armonía, e despois a tomar unhas copas polos bares contando batallitas e inventando retos cada vez mais difíciles e curiosos. Foi nesta enredada cando xurdiu a idea de montar un control de tráfico nunha das estradas da vila, e para iso facía falta alguén o suficientemente atrevido ou osado para levar a cabo este feito, pero dada a hora que era e as copas que ían dentro, non foi moi complicado dar cos voluntarios, e alá foron, buscaron unha linterna e uns chalecos reflectores e a parar coches, pero cando estaban na eufória do cachondeo aparece de perto o coche patrulla da Garda Civil, e entón foi cando cambiou o tema. Pararon ó ver aquela pantochada e identificaron os implicados na montaxe, e logo tramitaron as correspondentes sancións, adecuadas aos feitos delictivos, polo que non creo que lles quedara ganas de voltar a montar outra parecida, por un sea caso.

Un alcalde da comarca gasta máis de 4.000 euros en gorras e chaquetas

Claro que para unha boa promoción do concello o que fai falta é xente con iniciativas e con certa dose de creactividade intuitiva, e despois acertarás ou non. No caso que nos ocupa está claro que cartos non faltaban e ideas tampouco, outra cousa é que todos eses medios e esforzos creativos estiveran no camiño certo, para que fora a producir o efecto desexado. Temos que pensar que os promotores desta idea estarían convencidos de que o efecto sería de interese para a promoción das virtudes do concello. O que non sabemos é con quen se asesoraron para poñerse a lanzar unha campaña destas características, que non deixaron indiferente a ninguén, os primeiros foron os propios habitantes do concello, que se preguntaban sobre o efecto real das gorras e chaquetas como exposición dos beneficios lúdicos, patrimoniais e culturais deste municipio en concreto. Pero doutores ten a Santa Madre Igrexa para xulgar este atrevimento, pero esta claro que dando paus de cego non se chega a ningún lado, ainda que a intención sexa boa. Se cadra, este alcalde debería replantexarse os métodos máis axeitados de promoción, asesorándose con algunha oficina técnica, a non ser que xa tivera comprometida a campaña con algún socio colaborador ben intencionado. 

Píntalle a casa, non cobra e por encima págalle un xantar

Hai cousas e feitos que se non fora porque están documentados polo noso Bartolo, non serían de creer, pero a realidade é así de terca e amósanos feitos protagonizados por veciños da comarca que sen buscalo se converten en protagonistas de historias.

Este é o caso dun paisano que lle encargou a un amigo que lle pintara a casa, xa que era moi mañoso para todos os traballos manuais. Este amigo pintor por devoción, sacou tempo onde puido e con algunhas horas roubadas as fines de semana, conseguiu logo dun tempo, rematar a obra. Todo era parabens mentres duraron os traballos de acondicionamento da vivenda, pero o tempo pasaba, e o traballo ía chegando ao seu fin, sen que houbera ningún indicio de pagamento ou agradecemento material polo servizo prestado. Acabouse o choio e o pintor amigo marchou a súa casa sen percibir nada polo seu traballo. E un bo día, que se celebraba unha festa de campo, recibe unha chamada para asistir coa súa parella a xantar, e alá marchou, pensando que estaría convidado, pero o caso foi que xantaron e o da casa pintada non se lle ocurriu sacar a carteira, polo que ao final tivo que pagar o pintor o xantar do outro e máis o da súa parella. Con amigos como ese non se necesita enemigos, porque xa os ten na casa. 

> Se ti vira-lo que eu vin | Febreiro 2020

Van xantar xuntos e por pouco acaban separados

Un grupo de militantes e simpatizantes dun partido político asentado na comarca, ordenaron de facer un xantar de confraternidade, pero pagando cada un o seu, ou esa era a intención orixinal. A xuntanza concertouse para un día calquera da semana, e alá se foron co fin de falar dos seus proxectos e estratexias varias, para levar a cabo nos próximos meses. O xantar transcurreu sen grandes sobresaltos, e cada quen plantou a súa opinión sobre a marcha do partido e as posibilidades de triunfo nas eleccións vindeiras. Dentro deste grupo de simpatizantes había tres ou catro cabecillas, que sempre teñen os mellores postos, e polo regular están mellor situados no partido, polo que ás veces pensan que teñen máis previlexios que o resto dos afiliados. Tanto foi así, que todos pagaron o seu, menos a suposta cúpula que
marcharon coma se nada, pensando que tiñan bula, pero o hostelero chamounos o día seguinte
reclamándolles o pago do xantar, como é normal. Camaradas sí pero a vaquiña polo que vale.

Quere construir un silo na praza pública

Algúns veciños non saben deslindar ben onde chega a súa propiedade e onde escomenza
a dos outros, e no caso que nos ocupa, a dos outros é un espazo público que pertence a todos os veciños, pero para uso común non privado. Pois o parecer o protagonista en cuestión, sentiu a necesidade de facer un silo para darlle servizo a súa granxa, e pareceulle que un espazo que se atopaba preto do seu establo sería o máis axeitado para ubicar a instalación, pero o caso era que o espazo no que este veciño puxera o ollo xa fora asfaltado polo concello correspondente facía un tempo.
De todas as maneiras, e como o cacho de terra axeitábase as súas necesidades, nin corto nin
perezoso, dispúxose a facer un encofrado inicial, para instalar alí o seu silo para o pienso, seguramente que ata lle entraba ben o camión para descargar, pero a cousa parece que se
torceu, diante da voz de alarma dalgún dos veciños da parroquia, que non ían permitir que alguén se apropiara dun espazo que era de todos.

Vai mercar un asento para un tractor e dinlle que ten que adelgazar

Un agricultor da comarca acercouse a un establecemento especializado para interesarse por un asento para o seu tractor, que facía un tempo mercara nese mesmo local, pero o asento foise deteriorando, e o noso protagonista andaba incómodo por ter que botar tantas horas encima da máquina cun asento medio esfaragallado.
A cousa en principio non tería máis recorrido que o cambio dun asento vello por un novo, pero o caso foi que o pobre agricultor, unha vez que se presentou no establecemento para facer o cambio, escomenzaron a caerlle preguntas, a calcular as resistencias dos asentos, en definitiva, todas eran pegar para dar cun asento que lle fose ben o seu tractor e máis que estivese axeitado ao corpo do dono. A cousa da compra do asento escomenzou a complicarse, e o empregado do establecemento non lle quedou máis remedio que argumentarlle técnicamente ao noso protagonista que tiña que adelgazar uns cantos kilos se quería levar un asento axeitado, senón todos os esforzos serían en balde, e o asento non se podería axustar a máquina nin ao dono. O agricultor non daba crédito, pero tomou a cousa con humor, ata que
apareceu un asento máis ou menos aproximado ao que el quería, porque xusto, xusto era imposible, a non ser que baixara uns kilos. Calquera diría que para comprar un asento de tractor hai que ir cun corpo dez, pero a cousa é así.

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es

O Periódico | Lalín e Comarca en redes sociales :