> Se ti vira-lo que eu vin | Decembro 2020

Un político vai de caza a un coto e por pouco queda preso

Os deportistas afeccionados tenden a esaxerar as súas habilidades para o deporte que practican, e sempre contan aventuras e fazañas que se axustan á maneira que lle gustaría que pasaran. Pero o caso é que na realidade ás veces suceden casos que poden superar a fantasía de calquera contador de historias, como puido contrastar o noso Bartolo, co tema do político da comarca que foi de caza a Toledo. Resulta que ao parecer o noso protagonista, non é moi avezado en cousas de cacería, pero como está de moda, e é de prestixio que un político que se precie debe recibir o bautismo de caza nun coto de Castela, o noso protagonista non se quixo quedar atrás, e cando o convidaron a ir de cacería a Toledo, alá se foi todo fachendoso. O grupo tiña contratado un coto para realizar a práctica deportiva, e chegado o momento, alá se foron ao monte para tratar de cobrar algunha peza que pagara a pena a viaxe deportiva. Pero o noso protagonista separouse un pouco do grupo, e cando lle pasou unha peza preto arreoulle dous tiros de escopeta, con tan mala sorte que uns graos foron bater no cú dun ciclista que pasaba pola estrada. O ciclista recriminoulle o feito, pero o noso protagonista fuxiu monte a través sen escoitar razón. Vendo a actitude do cazador, o ciclista puxo unha denuncia na Garda Civil, e se non fose porque o dono do coto se moveu, e se fixo cargo da situación, o noso político-cazador igual tiña que quedar uns días en Castela arranxando o incidente.

Chega tarde á casa e monta a tenda de campaña

Sabemos que escusas hai moitas para chegar tarde á casa, pero non todas colan, porque algunha non se sostén nin con adornos de cores, por iso desculpas dese tipo abundan e cada unha resulta máis curiosa que a outra. Iso mesmo debeu ser o que pensou o noso protagonista, cando unha noite se veu ás cinco da mañá fronte á porta da súa casa, e coa muller dentro, supostamente durmindo. Esta personaxe, que xa non era a primeira vez que se vía nun fregado semellante, posto que as caralladas e as compañías axudan moito a trasnoitar, andar de comilonas e festas varias, é o seu pan de cada día. Pois ben, aquela noite, unha máis, atopouse fronte á porta da casa, sen chaves e cunha gota no corpo, polo que non se atreveu a tocar o timbre nin petar á porta para que lle abriran. Pensou de repente nunha solución alternativa que non foi outra que montar a tenda de campaña no cuberto da casa, evitando así a trifulca que lle esperaba se finalmente lle abrían a porta. O noso protagonista acomodouse na tenda de campaña e durmiu coma unha pedra ata ben entrada a mañá cando a muller foi indagar que era o que o levara a durmir naquel sitio, él xa tiña a resposta preparada, e soltoulle que a pesar das reiteradas veces que tocara o timbre, e despois de esperar un bo anaco sen resposta algunha, decidira montar a tenda para descansar un pouco. Non sabemos se convenceu á muller esa resposta pero, polo menos él saíu dela sen aparente repercusión.

Crúzanlle as pombas por encima da eira e pensa denunciar ao dono

Todo comezou coma un chiste que mesmo lle facía gracia ao dono dunha casa ben restaurada que vía tódolos días coma un pequeno grupo de pombas cruzaba por riba da súa eira, voando con gracia e resolución sen pararse moito na contorna, pero pouco a pouco estas pombas foron aumentando, e nisto xa lle comezou a preocupación ao da casa bonitiña, observaba o bando con detalle tódalas mañás, e foi cando se interesou pola procedencia dos paxaros que con tanta regularidade cruzaban a súa eira sen pedir permiso. Resulta que as pombas eran dun veciño que gusta destes animais, e foi aumentando o bando poucas e poucas, ata chegar a cen aproximadamente.

Os días foron pasando e o bando das pombas xa arrombaba bastante cando o noso protagonista se decatou de que os paxaros domésticos pousaban con frecuencia no tellado da súa casa, e tamén facían parada na eira, deixando ao seu paso un rastro de excrementos preocupante, polo deterioro que producen nas instalacións.

Daquela foi cando o noso protagonista comezou a moverse para ver qué podía facer para parar o voar das pombas por riba da súa casa. Pero non lle veu moita traza, posto que o espazo aéreo non está prohibido aos paxaros, pero o tema foise complicando ata ameazar ao dono das pombas con denuncialo, e ata se presentou unha queixa no concello correspondente, co compromiso do alcalde de tratar de mediar no asunto por ver de tranquilizar á veciñanza.

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es

O Periódico | Lalín e Comarca en redes sociales :