> Se ti vira-lo que eu vin | Xaneiro 2019

Abona o campo de fútbol para ter herba para as vacas

Un paisano da comarca que se dedica á gandería, e ve pradeiras e posibilidade de pasto en tódolos lugares, non se lle ocorreu mellor idea que abonar un campo de fútbol municipal. A ocorrencia xurdiulle ó pasar varias veces por onde dito campo, e ver que alí non se xogaba e ata parecía medio deixado da man de Deus. Entón foi cando matinou na posibilidade de votarlle unhas cubas de xurro para que o campo revivira, e así poderlle coller unhas remesas de herba para alimentar o seu gando. Dito meu feito, un día levantouse e púxose a abonar o campo de fútbol diante do pasmo dalgúns veciños que pasaban polo lugar e non daban creto ó que vían, pero polo que sabemos, ata o de agora ninguén lle parou os pes ó atrevido gandeiro. Outra cousa será cando vai recoller a herba, pois xa as autoridades estarán ó tanto do acontecido, e o mellor non chega o proxecto a bo porto, pero el intentouno por se acaso. 

Promete arranxarlle o coche para a revisión e non llo volve

Hai favores que ás veces páganse caros, e hai coñecidos que se preocupan por arranxar a túa vida, e o que fan é complicarcha máis. Iso foi o que lle pasou a un veciño da comarca que ten un amigo que e mecánico de profesión, e un mal día ocorréuselle comentarlle un problema que tiña no automóbil para que lle pasara a ITV, e non sabía como resolvelo. O mecánico non dubidou en ofrecerlle a súa axuda, comprometéndose a botarlle unha ollada no seu taller, e coa mesma, levarllo a pasar a revisión correspondente. O veciño aceptou e levoulle o coche como acordaran. Pero pasado un tempo prudencial, chamou para interesarse pola xestión do mecánico, e este díxolle que estaba a elo e que pronto o tería xa listo. O tempo foi pasando, e o afectado chamou varias veces ó taller recibindo máis ou menos a mesma resposta, pero a cousa nin iba nin viña, e entón, xa canso, chamou para dicirlle que ía polo coche, estivera como estivera, e o mecánico respondeulle que non prendía. O caso é que despois de cinco meses o coche nin pasou a revisión nin volveu a seu dono. 

Vai cun amigo a cear e rómpelle o coche nunha rotonda

Aquí nesta comarca que sempre estamos prestos para compartir unha comida cos amigos, e máis no tempo de Nadal que case é unha obriga, dous amigos citáronse para ir a cear e compartir unhas horas de lecer. Foron xuntos nun mesmo coche para aforrar gasoil e compartir viaxe ata o restaurante. A cea transcorreu coa normalidade esperada, e coa harmonía propia destas ocasións, onde a comida é máis ben un pretexto para a xuntanza, que permite repasar temas que o longo dos días non dá tempo, por mor dos traballos cotidiáns de cadaquén. Remataron a cea e fixeron unha sobrecea longa con algo de café e unhas pingas para ir mollando a gorxa, mentres a noite pasaba case sen sentir. Pero con todo, chegou a hora de se retirar a descansar, e o que levara o coche díxolle ó amigo que era mellor deixalo e coller un taxi, pero o outro, que apenas bebera, indicoulle que se quería levaría el o coche sen problema. E así o decidiron, pero chegados á primeira rotonda, atravesárona polo medio e desfixeron o coche todo, coa sorte que apenas lles pasou nada a eles. Pero o susto quedoulle no corpo, aínda que non se explican o ocorrido. 

> Se ti vira-lo que eu vin | Especial Nadal

Convida a viños na barra e logo non os paga

Hai xente que parece moi simpática e que xoga ás escondidas utilizando certas manobras que non soen facer moita graza, sobre todo ó que as sofre. Un deses artistas e un cliente habitual dun bar restaurante da comarca do Deza. O noso protagonista, non se sabe si consciente ou inconscientemente leva a cabo as súas andanzas con toda desfachatez e alegría. O seu método de actuación, consiste en tomar algo pola barra do bar e entablar conversación cos clientes que van chegando, que por outra parte, son case que todos coñecidos, tanto do noso protagonista coma dos que rexentan o restaurante. O noso protagonista é cordial e dicharacheiro, contando historias que nin el cree, convida a viños ou ó que estea tomando cadaquén, a conversa segue, e uns marchan e outros entran para o comedor a xantar ou a cear, segundo a hora. Pero o do bar detecta que a caixa non sobe e o viño vaise, algo está pasando que non cadra. Comeza a vixilancia, e pronto se dan conta do problema. O noso protagonista, convida ós viños moi amable, pero logo non os paga, e como o do restaurante non ande vivo, queda sen cobrar. Pero agora xa o teñen de ollo, e desfán a convidada enseguida.

Rouban nun taller e descobren que o ladrón é o irmán e socio

Xa din os investigadores das películas que non se pode descartar nada mentres non se teña a certeza de quen é o culpable de calquera tropelía que ocorra. No caso que nos ocupa, tamén debeu pensar así a Garda Civil, encargada de investigar o caso. Resulta que dende facía un tempo, eran constantes os roubos nun taller da zona, e os propietarios estaban inquedos e denunciaron os feitos no cuartel da Garda Civil correspondente. Entón os axentes montaron un dispositivo de garda, para ver se daban cos asaltantes, que xa non era a primeira vez que entraban no mesmo taller. Pero despois dun tempo agardando e escudriñando, nada puideron saber do asunto, aínda que tampouco houbo intento de roubo nese tempo. Os axentes levantan o dispositivo, non ían estar dedicados exclusivamente a iso. Tan pronto como levantan o dispositivo, volven a entrar a roubar no taller. Entón seguen outra estratexia distinta, e zás, collen ó delincuente coas mans na masa, e non era outro que o irmán e socio do taller, polo que o ladrón non andaba lonxe da casa, por iso lle saían tan ben as xogadas. 

Sorprenden á noiva co amante o día da voda

O certo é que nas vodas ás veces pasan cousas insospeitadas, para a meirande parte dos asistentes, aínda que moitas destas cousas non se saben. Pero no caso desta voda que nos ocupa, foi a nai a causante de que se descubrira a maraña que a súa filla tiña montada a espaldas da realidade, que circulaba por outro lado con aparente normalidade. Resulta que uns noivos, que levaban un tempo de relación, decidiron casarse e convidar ós seus amigos e achegados a cerimonia, con xantar incluído, como non podía ser doutra maneira. Houbo os entremeses, e os convidados aproveitaron para falar, contando as historias que lle viñan á cabeza. A xornada presentábase animada, e os comensais entretíñanse co xantar entre risas e contos. O viño xa ía facendo mella, e os postres comezaron a chegar á mesa. A noiva xa facía un pouco que se ausentara, supostamente para saudar persoalmente ós invitados, pero a nai decatouse de que non estaba na sala dende facía un bo cacho, e comezou a preocuparse. Comentoullo ós familiares e comezaron a buscar cal era o motivo de tan prolongada ausencia. Miraron nos baños, e un estaba pechado a cal e canto, pero o fin decidiron abrir a porta polas bravas, por ver se lle fora mal á noiva . Pero a sorpresa foi que cando se abriu a porta, aparece o amante tamén con ela. Aínda que trataron de encubrilo todo algúns non as tiñan todas consigo, e nestes casos o último que se entera é o noivo, e todos felices. 

> Se ti vira-lo que eu vin | Decembro 2018

Vaille ensinar a recoller o leite e bótao no pozo do xurro

Un empresario da comarca que lle gustaba controlar os seus empregados, aínda que estes foran o suficientemente dilixentes como para valerse por sí mesmos e poder desenvolver o traballo que se lles asignaba, ocorréuselle poñerse a verificar el directamente o funcionamento dos seus obreiros. Primeiro controlaba os horarios de saída e de chegada dos camións da recollida de leite, que era o seu labor empresarial, logo comparábaos un día con outro, pero parecíalle que o traballo tiña que facerse con máis axilidade, e un día ocorréuselle subir ó camión para axudar o empregado na recollida e demostrarlle que o traballo se podía facer en menos tempo do que se viña empregando ata o de agora. O obreiro xa coa mosca detrás da orella, pois el considerábase un bo traballador, foi durante o recorrido da recollida argallando algún truco para desmontar o xefe do afán persecutorio. E non se lle ocorreu outra cousa que arrimar a cabina do camión a un pozo de xurro nun sitio estreito; como o xefe saía sempre rápido, era o lugar idóneo para que pegara un chapuzón, e así foi. O xefe saíu rápido do camión e dereitiño o pozo do xurro que estaba ben cheo. O empregado axudou a sacalo e desculpouse como puido, pero o xefe non volveu a ir cos empregados a recoller leite. 

Reserva o restaurante para a voda e aparece no cárcere da Lama

Algúns restaurantes xa teñen a lección aprendida, e cando alguén reserva unha comida xa lle cobran unha parte por adiantado, para cubrir gastos en caso de calquera incidencia ou deixadez premeditada dos organizadores do evento. Pero nesta ocasión as circunstancias foron bastante anormais, e a causa da ausencia inevitable e sen contar. Resulta que unha parella de noivos da comarca que xa levaban un tempo de relación, pensaron que lle sería mellor ordenar de casar para formalizar a súa situación, e entón comezaron os preparativos para a voda. Entre outros acometidos estaba o buscar o restaurante para a celebración e acordar cos donos o prezo e a cantidade de comensais que participarían no evento. Así foi que acordaron cun restaurante da comarca, un xantar para oitenta persoas ou máis o día da celebración. O restaurante xa tiña todo a punto, e a véspera da cerimonia pelexaron os noivos, e como consecuencia, a el levárono para o cárcere da Lama, e a ela para o hospital, curarse das feridas. E o restaurante quedou coa comida feita e sen noivos. Unha pena, pero isto sucedeu así, sen que houbera forma de remedialo. 

Vai poñer a vacuna contra o tétano e póñenlla para a gripe

Ás veces a culpa de que todo nos saia ó revés témola nós, por non fixarnos ben no que facemos ou no que estamos metidos, e actuamos por pura rutina ou intuición. Isto debeu de ser o que lle pasou o noso protagonista, un veciño da comarca do Deza, que lle acordou que tiña que poñer unha vacuna contra o tétano debido a un corte que tivera xa facía días, e o médico recomendáralle, despois de poñerlle a primeira, que non se esquecera de poñer as outras doses. E non se esqueceu, pois un día acercouse o ambulatorio para cumprir co mandato do doutor,.e púxose o lado doutros pacientes que estaban tamén para vacunarse, e cando lle chegou o turno, zaca, puxéronlle a vacuna. Pero cando lle preguntou a enfermeira cando tiña que volver a poñela, descubriuse a historia. A vacuna que lle puxera ela era contra a gripe, que era a que nese momento lle estaba poñendo os outros pacientes, e o noso protagonista como non dixo nada tamén a levou. Menos mal que a vacuna é inofensiva, senón xa estaba no outro mundo. Pero con todo tivo que volver outro día para poñer a do tétano, pois unha cousa non ten que ver coa outra, cousas que pasan. 

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es

O Periódico | Lalín e Comarca en redes sociales :