> Se ti vira-lo que eu vin | Novembro 2017

Sinalizan un restaurante sen nome nin dirección

Nestes días comezaron a aparecer por determinadas zonas da comarca unhas sinais moi apañadiñas e curiosas co enunciado de “restaurante”, e unha frecha que indica cara unha dirección. O tema está ben confuso, posto que con esas indicacións sen máis, non sabemos cara onde nos diriximos, nin onde estará situado o posible restaurante, porque tamén podía ser obra dun bromista aburrido que lle deu por enredar á xente ociosa, e con ganas de xantar ou cear. Nada sabemos polo momento do autor ou autores deste feito, que xa espertou a curiosidade dalgúns veciños que se preguntan onde estará situado o incógnito restaurante. Pero por outra parte tamén pode ser unha manobra de marketing moderno, onde se suxire unha cousa pero sen amosala de todo, para crear esa ansia de descubrir e a necesidade de atopar ese obxecto ou cousa que se anuncia a medias. Un día destes seguiremos a ruta indicada polos paneis chantados na beirarrúa para descubrir o misterioso restaurante, se é que existe na realidade, e senón disfrutaremos da paisaxe que na comarca sempre é abondosa e agradable á vista e ós sentidos. 

Compra un acordeón e non o pode tocar porque lle faltan dedos

Resulta que un amante da música, ó que sempre lle gustaron os instrumentos, e todo o relacionado con este tema, foi un día de excursión, e dando unha volta por un mercado que se atopou no camiño fóronlle dar os ollos a un acordeón usado, pero cunhas características estupendas. Total que o noso protagonista quedou prendado do instrumento, e volta arriba volta abaixo tratou de compralo, coa idea de darlle unhas pasadas nada máis chegar á casa de volta da excursión. Ó fin comprou o instrumento e foi polo camiño falando del e das súas posibilidades. O certo é que el sempre quixera comprar un acordeón, pero por distintas circunstancias non o comprara, ata que desta vez lle pareceu o momento axeitado. E unha vez que chegou á casa, de volta da excursión, decidiu poñerse a sacarlle unas melodías ó instrumento, e entón foi cando se deu conta que lle faltaban dous dedos, que por circunstancias que non veñen a conto, xa facía un tempo que quedara sen eles. Total que non lle foi posible tocalo pero si telo de recordo.

Acaban o viño rioxa nun restaurante de catrocentos comensais

Dous amigos foron de viaxe por mor dunhas circunstancias laborais, e como é lóxico, tiveron que xantar en distintos lugares polos que pasaron, arriscándose o normal nestes casos a comer o que che poñan. Pero como os nosos protagonistas eran de bo comer e de bo beber, procuraron sempre lugares que polo menos pareceran de fartura. Nun destes locais nos que os nosos protagonistas decidiron xantar por necesidades da axenda, sorprendeunos a cantidade de xente que estaba dentro, por riba de cen persoas, e a que seguía entrando no local cando quedaba un oco. Pareceulles que acertaran co sitio pola afluencia de clientes, e de que todo iría ben. Pediron os pratos que lle pareceron axeitados para o lugar no que se atopaban, e máis unha botella de rioxa para mollar a boca e acompañar. Pero a comida foise alongando e acabouse o viño da botella. Non pasaba nada, pediron outra, e o camareiro tardou un pouco e apareceu con media botella, desculpándose, pois non lle quedaba máis rioxa que aquel, e con el se tiveron que arranxar os nosos protagonistas. E cando saíron do restaurante xa os coñecían polos clientes do rioxa, cousas que pasan.

> Se ti vira-lo que eu vin | Outubro 2017

Denuncia á compañía de gas pola morte dun gato

Ás veces as cousas e os acontecementos vense vir polo aire coma un presentimento que nos achega ou que vai pasar. Iso debeu ser o que lle aconteceu a unha veciña da comarca cando unha mañá calquera do mes de setembro, chamoulle á porta un operario dunha empresa suministradora de gas. Aquela mañá a nosa protagonista estaba tranquila facendo cousas na cociña e o seu gato medio acurrucado na alfombra do pasillo que dá ás habitacións e máis a unha sala de estar. Cando lle abriu a porta o operario fíxoo con moito coidado, para que o gato non escapara cando entrou para para reparar unha avaría na instalación. O home non fixo moito caso das indicacións da señora sobre as intencións do gato, e andivo ó seu aire indo e vindo do coche onde tiña a ferramenta de traballo á casa. E nunha desas deixou a porta aberta e o gato, efectivamente, escapou, con tan mala sorte, que cruzando a carretera que estaba ó lado, atropellouno un automóbil que pasou e non o deu esquivado, se é que o intentou. A señora montoulle un espectáculo ó operario, recriminando por ter deixado a porta aberta, e díxolle que ía denunciar á compañía, e así o fixo. Presentou denuncia pola morte do gato, e voltas arriba e voltas abaixo a compañía tivo que indemnizala pola pérdida do animal. O que non sabemos é como foi valorado, nin a cantidade que recibiu a nosa protagonista por tan estimada perda.

Pon o coche á venta e métenlle dúas multas

A legalidade cando se aplica a rejatabla mata a calquera, sobretodo mata a economía que xa ela non anda do mellor na maioría dos casos que eu coñezo. Pois ben, o noso protagonista pensou en desfacerse do coche vello, e non se lle ocorreu mellor maneira que poñerlle un letreiro de “se vende” e deixalo aparcado para que o visen e os que tiveran interese se puxeran en contacto con el. O tema non tería máis transcendencia, nin máis recorrido que o de tantos outros que fan o mesmo, e nada pasa, pero no caso que nos ocupa pasou bastante en prexuizo do vendedor do coche. Resulta que unha vez que decidiu vender o automóbil que tiña para o seu uso, mercou un novo e pasoulle o seguro do anterior, para non perder os cartos da póliza que xa tiña pagada. E o coche co “se vende” seguía na rúa, estacionado. Pero un día chégalle unha carta cunha multa de Tráfico por non terlle o seguro ó vehículo en venta. O noso protagonista non cría que puidera ser, e intentou mirar o caso pero non lle foi nada. Tivo que pagar. Pero o pouco tempo chégalle outra carta con outra multa por non terlle pasado a ITV, como tiña pensado vendelo non se ocupou do tema. E o home está que non colle en sí de cabreado, pero iso non lle vai quitar de pagar, polo que terá que cambiar de método de venta, senón arruínase.

Róubanlle a parte dianteira do coche mentres traballa

Unha traballadora dun hospital da nosa comunidade, foi coma tódolos días laborables ó seu traballo, e para iso como facía a cotío, utilizou o seu coche para desplazarse dende a súa zona de residencia. Chegou ó Centro e aparcou onde puido e tivo sitio para facelo, sempre coidando de non estorbar nin de deixalo onde haxa unha sinal de prohibido. Tendo en conta todos eses detalles sobre o aparcamento, que por outra banda, acostuman ser rutinarios, dirixiuse ó seu posto de traballo e fixo a xornada completa, ata que a relevaron no turno. Daquela saíu para fóra coma sempre, decidida a coller o seu automóbil e dar unha volta polos viños, antes de regresar á casa onde vivía. Pero unha vez que se achegou ó coche non puido crer o que vía. O coche estaba no mesmo sitio onde o deixara, pero faltáballe a parte de diante completa, coas rodas incluídas, entón o primeiro que se lle ocorreu foi dar parte ó seguro, xa que o tiña a todo risco, e pensou que este se faría cargo do desperfecto. Entón levou outra sorpresa, o seguro non se facía cargo, xa que non houbera accidente, nin lle roubaran o coche enteiro, polo que tivo que arranxarse pola súa conta para poder recuperar o automóbil danado. 

> Se ti vira-lo que eu vin | Setembro 2017

Limpa a casa e tira o lixo na finca do veciño

Como pasa ás veces con algunhas actitudes pouco cívicas ou o descoido, a ver se pinta e a cousa queda así, foi o caso deste noso protagonista que quixo ir de listo e atopou co que merecía. Resulta que un veciño da comarca que veu que na súa vivenda se lle acumulaban demasiadas pertenencias inservibles, como case que pasa en calquera casa, e decidiu darlle unha solución, polo que comezou seleccionando os trastos e aparatos menos aproveitables e non se lle ocorreu mellor idea para desfacerse deles que trasladalos a unha finca próxima propiedade de outro veciño, pensando que alí poderían descansar para sempre sen molestalo a el polo menos. Pero os cálculos non lle ían saír ben, pois ninguén quere que lle enchan a súa propiedade de lixo aínda que ésta pareza descoidada. O caso foi que unha vez baldeirados tódolos desperdicios na finca do veciño, éste púxolle unha denuncia para esixirlle a retirada inmediata daquel regalo envelenado, e o noso protagonista tivo que lle pagar a unha empresa de recollida para que lle trasladara todos aqueles trastos a un punto limpo. Se o levara el de principio xa houbera evitado tódolos lios posteriores. 

Unha comisión de festas celebra unha cea antes de organizar a festa

Das comisións de festas poderíase escribir un libro, ou mellor toda unha enciclopedia, pero o certo é que sen elas moitas das festas que teñen lugar ó longo do ano non serían posibles. Sabemos que as hai desastrosas e aproveitadas pero tamén as hai traballadoras e eficaces coma no caso dunha que deixou sete mil euros de superhábit. Pero a comisión que nos ocupa non sabemos se foi moi eficaz ou pouco coa súa xestión dos festexos, pero o curioso dela foi que a primeira actuación que se lle ocorreu despois dese constituír formalmente, foi xuntarse todos e facer unha cea para falar de como ían afrontar a organización das festas. A cousa comezaba ben para a farra, pero houbo quen pensou, quizáis acertadamente, que o mellor sería organizar as festas e despois, se todo saía ben, celebralo cunha cea entre os organizadores, pero xa co traballo feito. O caso foi que houbo a quen non lle sentou moi ben a actitude desta comisión, sobre todo os que esperaban pola festa e tiñan dúbidas da súa celebración. 

Nun restaurante da comarca teñen o prezo segundo quen cobre

Aos restaurantes tamén lle colgan tódolos sanbenitos que se lle ocorren, algúns con razón e outros sen ela, pero o caso é que ahí están. O caso que nos ocupa non deixa de ser curioso o método de cobro que teñen os seus responsables, porque non deixa de sorprender a propios e estraños, e xa hai quen foi comer alí polo morbo de comprobar se era certo a afirmación dalgúns clientes do establecemento. Resulta que do restaurante do que falamos non ten nada de especial nin de anormal no seu funcionamento diario, posto que a atención é correcta e a comida tampouco ten desperdicio, pero o misterio aparece á hora de pagar, que segundo o responsable que che veña facer a conta, vaiche cobrar dunha maneira ou doutra, aínda que comas a mesma comida e tomes o mesmo viño. E como o parecer uns cobran máis que outros todos lle queren pagar o que cobra menos, como é natural, por outra parte. Pero o que resulta chocante é que haxa distintos prezos dentro dun mesmo establecemento. 

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es

O Periódico | Lalín e Comarca en redes sociales :