> Se ti vira-lo que eu vin |Marzo 2021

Intenta domesticar un raposo e ten que soltalo

Un paisano da nosa comarca, que estaba en contacto coa natureza, apresou un día un raposo no monte e decidiu levalo para a casa coa intención de domesticalo e conseguir un can raposo, para que lle coidara da eira. Pero o raposo unha vez que se veu preso non lle probaba bocado e víase incómodo, coma nervioso. O noso protagonista dáballe de comer en abundancia e incluso matoulle unha galiña para ver se así o animal comía algo e sobrevivía. Pero vendo que nada lle funcionaba, un día ocorréuselle pórlle unha inxección de Valium das que lle daba á avoa, haber se así se lle calmaba o nerviosismo e comía. Pois ao parecer o remedio funcionou, e o raposo comezou a tranquilizarse e comer con ansia, e de vez en cando tíñalle que pór unha inxección, pero acabáronse as que tiña para a avoa e foi á farmacia a compralas para seguirlle co tratamento ao raposo. E daquela, foi cando o noso protagonista se decatou que o raposo lle saía moi caro, e decidiu soltalo outra vez para o monte, e así foi como recuperou a liberdade o animal salvaxe que ía para doméstico. 

Un personaxe público dálle vergoña plantar eucaliptos

O noso protagonista, que ao parecer era anti eucaliptos, atopouse nun día destes cun pequeno dilema nunha praza pública dun concello da comarca, cando un coñecido seu lle preguntou a viva voz, que tal lle ía a plantación de eucaliptos que estaba facendo nun monte da súa propiedade. O noso protagonista, sen esconder certo nerviosismo, e finxindo ter moita presa, respostoulle que el non estaba facendo ningunha plantación de eucaliptos, que era un engano seu. Pero como o coñecido insistía, e na praza había xente que escoitaba, o noso protagonista tratou de esquivar a resposta e foise correndo, seica botando pestes contra dos que plantaban eucaliptos. A hipocrisía neste caso foille mala de esconder, pois nos lugares pequenos coñecémonos todos e as cousas acaban sabéndose, se non é por uns e por outros, así que o mais prudente e respostar o mais axeitado posible á realidade dos feitos se non acabas quedando coma un finxidor e un trampón dialéctico, que predica unha cousa e fai a contraria, con tal de salvar a súa imaxe pública, aínda que finalmente lle acabe caendo enriba a xerra da auga e todo quede ao descuberto. 

Vaise casar polo xulgado e pretende que non se entere o xuíz

Algunhas persoas viven de casualidade, sen ter en conta a realidade ou simplemente ao marxe dela, e fan películas coas súas teorías íntimas que non coinciden na práctica, como lle pasou ao noso protagonista. Resulta que un mozo xa entrado en anos e con ganas de casar, para esquecer outras relacións anteriores pensou que sería ben, para maior seguridade e secretismo, casarse polo xulgado, que para os efectos vale o mesmo e non é tan vistoso coma se fora unha cerimonia relixiosa, con xantar no restaurante e todo, que é o que lle preocupaba ao noso protagonista. Entón arranxou os papeis e dirixiuse ao xulgado de Paz xunto coa que ía ser a súa dona, pero unha vez chegado ao xulgado, veu quen era o xuíz e tratou de esconderse para que non soubera que era él o que se casaba. O caso é que era incompatible esconderse do xuíz e mais casar, tivo que ceder, polo que finalmente quixo casar e presentouse diante do xuíz, senón era imposible. E aínda que lle custou un pouco tomar a decisión non lle quedou outra que desvelarlle ao xuíz o segredo do seu casamento.

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es