> Se ti vira-lo que eu vin | Xullo 2018

Fai o servizo de semental no catro L

Un veciño da comarca que sempre anda arelando negocios novos e posiblemente rentables, estaba un día discorrendo como gañarse a vida sen facer moita inversión nin matar moito o corpo, e de súpeto viulle unha idea á cabeza que lle pareceu xenial. Resulta que el xa tiña por aquel entonces unha pequena granxa familiar de porcos e un catro L para o seu servizo particular e máis para o que cadrara. Entón pensou que o negocio tíñao na man, posto que había por aquel entonces moita demanda de porcos sementais nas aldeas, onde tiñan que andar moitos quilómetros para levar a porca ó porco, o que supoñía un grande esforzo á hora de aparear o animal. Pero o noso protagonista ideou un sistema eficaz a domicilio, que consistía en cargar o porco semental na traseira do catro L e ir polas aldeas da contorna, ás casas que o chamaran, para cubrir as porcas que fora preciso. E así se gañou a vida durante un tempo, ata que algúns deron en descubrir o tema e tivo que cerrar o servizo se non quería atoparse con problemas maiores, e así foi como rematou o negocio do noso veciño, que por certo non tardou moito en atopar outro parecido.

Mándanlle desbrozar a leira e desbroza as patacas tamén

Dende que comezou este frenesí polo desbroce, parte provocado, parte incentivado, teñen pasado cousas moi curiosas coma a que imos contar neste relato. Como un non pode estar en todo, normalmente encárgaselle a un empresario coñecido ou de confianza que vaia desbrozar tal ou cal leira, que xa el sabe onde está e como ten que facer o seu traballo, ou iso debería ser; pero as cousas non sempre saen como un quere ou pretende, e ó mellor ese empresario, que tamén anda a correr e non da feito nesta época, manda a un empregado ó cal se lle supón a profesionalidade e confíase no seu traballo. Pois este debeu de ser o caso que lle pasou a un veciño da comarca, que unha vez que entendeu que a finca estaba desbrozada, foille botar unha ollada antes de pagar os traballos realizados, e cal non foi a súa sorpresa ó achegarse a leira e ver tódalas patacas arrasadas pola desbrozadora igual que a silveira dos arredores. O home votou as mans á cabeza e chamou ó empresario para pedirlle explicacións sobre o acontecido. A cousa non era para menos, por non distinguir as patacas das silvas, pero habelos, hailos. 

Convídanos a café e acaban botándoos

Era o día da festa nun pobo do lado, e un grupo de amigos andaba despois de comer dando unha volta polo pobo e de paso tomando cafés e copas para pasar a tarde. Como eran moi coñecidos, ós mozos non lle faltaba quen os convidara, e nunha casa e noutra foron tomando e divertíndose, ata que nunha delas tiveron un pequeno atranco por mor do seu comportamento un pouco abusivo, segundo contan os asistentes. Resulta que os mozos que foron convidados por amigos do lugar a tomar café, entraron nunha das casas onde aínda quedaban os invitados do mediodía facendo a sobremesa, logo como se adoita nas festas. Os mozos tomaron o primeiro café e xa comezaron a armar barullo coma se estiveran sós, e cando o dono da casa viu que o tema non ía ben, trazou unha estratexia. Os convidados pediron máis café e o da casa preparoullo con pementa e logo servíullelo. Cando tomaron os primeiros grolos comezaron a sentirse mal e empezaron a saír un por un, e largaron cadaquén por onde puido, e o da casa ficou tranquilo coma antes de vir eles, pero non contaba de ter que aplicarlle esa medida disciplinaria.

> Se ti vira-lo que eu vin | Maio 2018

Viaxa separado da muller por non levar o pasaporte

Un veciño moi espelido da comarca do Deza ocorréselle viaxar ó estranxeiro por dar unha volta polo mundo, e o mesmo tempo despexar a cabeza de tódolos quefaceres cotiáns. Entón contrata unha viaxe para el e máis para a súa dona e espera o día sinalado pola axencia para emprender ruta cara outros países. Preparan todo con detemento e detalle, coa intención de que todo estea a punto, e fan as maletas co preciso para a viaxe, coa intención de pasar uns días fóra da casa. Xa tiñan todo a punto, e parecía que a viaxe era inminente se nada a torcía, que non tiña porqué, posto que eles tiñan claro que todo estaba en orden. Chegado o día diríxense cara o aeroporto indicado, con tódalas cousas debidamente ordenadas, dispóñense a embarcar, pero xusto antes xurdiulle un problema, que ó home esqueceulle levar o pasaporte, motivo suficiente para ter que quedar en terra, e aínda que tentou de solucionalo foi imposible, e non lle quedou outra que aprazar a viaxe para outro día, co conseguinte trastorno. A que viaxou sen problema foi a súa muller, que visto o visto non o pensou dúas veces e subiuse ó avión. O home tivo que viaxar uns días máis tarde e daquela si que levou o pasaporte.

A celebración dunha voda emborracha ós clientes habituais dun restaurante

O tema ten o seu misterio, polo curioso que resulta que un feito alleo ós clientes habituais dun restaurante, lle puidera afectar de tal maneira trastocando tódolos comportamentos normais duns clientes aparentemente tranquilos de costume. O caso foi que alguén contratou a comida dunha voda nun restaurante da zona para un día concreto que resultou ser un domingo. Chegado o día acordado, os noivos e os convidados achegáronse ó restaurante para celebrar cun xantar e a correspondente festa o acontecemento familiar. Ata ese punto todo ten aparencia normal, posto que todo foi transcorrendo coma noutras ocasións semellantes. Pero o sorprendente, foi que os clientes habituais do restaurante acabaron todos bébedos, as altas horas da noite, cando a voda xa se acabara. Pero o que non puidemos pescudar polo de agora, foi a relación que puido ter a celebración da voda co embebedamento dos clientes, que nada tiñan que ver co asunto, e tendo en conta que sempre se comportaron como clientes tranquilos e comedidos, ata ese día que a cousa se complicou sen motivo aparente. Pero Bartolo seguirá investigando haber onde está o misterio, porque ten que habelo, doutro xeito non se explica a situación.

Convida ós clientes a comer a outro restaurante mentres el está de vacacións

Sempre hai quen ten ideas moi enxeñosas para saír de situacións complicadas que ás veces se presentan. Coma este hostaleiro da comarca do Deza que un día o chaman os seus clientes por teléfono o ver que o seu establecemento permanecía pechado uns días. O home moi amable, contestoulle pedíndolle desculpas por non os ter avisado de que collera uns días de vacacións para descansar das súas tarefas cotiáns. Pero ademais tivo a xenial idea de dicirlle ós seus clientes, que mentres el permanecera de vacacións podían ir comer a outro restaurante, que xa pagaría el os gastos das comidas nese tempo. Os clientes quedaron sorprendidos, pero non oíron as xordas, e con toda determinación comezaron a comer noutros restaurantes da zona, dicindo que xa se facía cargo o dono do restaurante que eles frecuentaban. A cousa foi pasando, e o hostaleiro en cuestión regresou das vacacións, e os que lle serviran as comidas esperábano con ansia, para cobrarlle o adebedado polos comensais mandados por el. Pero os días foron pasando, e o hostaleiro non pagaba nin se achegaba ós restaurantes onde comeran os seus clientes . Os outros reclamáronlle, pero el defendeuse dicindo que fora unha broma. Para el puido ser broma pero a algún establecemento saíulle cara, o non poder cobrar as comidas que serviran. Como podemos comprobar hai xente para todo. 

> Se ti vira-lo que eu vin | Abril 2018

Van de excursión o día que non é

A memoria ás veces fainos xogadelas que nos fan perder o tempo e cambiar os plans dos días trabucados. Iso foi o que lle pasou a un grupo de veciños do Deza que tiñan organizada e planeada unha excursión para romper coa rutina diaria e ver algo máis ala da aldea onde habitan. Parece que os organizadores tiñan todo ben planeado, pero os participantes que nos ocupan non deberon de tomar ben as datas ou os confundiu algunha meiga maligna. O caso foi que se presentaron para coller o autobús á hora acordada e o día da semana tamén, pero non coincidía coa data da excursión que estaba planeada para unha semana despois. Pero os burlados participantes, que quedaron cun palmo de nariz cando se decataron de que a excursión sería uns días máis tarde, tomaron unha decisión en quente, e arrancaron comer o polbo a unha feira que se celebraba noutro concello próximo. Aínda que o caso do erro descubriuse cando un veciño ó que lle comentaran que ían de excursión, os atopou na feira, e tiveron que lle contar a confusión na que se viran envoltos sen querer, e por ese motivo cambiaron os plans sobre a marcha.

Tócalle unha viaxe a Portugal e desfrutárona outros que non lle tocou

En tódolos lugares hai algún pillo ou aproveitado, segundo como se mire, posto que si se sortea algo publicamente, e se fai todo o proceso de venta de rifas, e aparece o agraciado, terá que ser este o que leva o premio. Pois neste caso que nos ocupa, os agraciados estiveron a piques de ter que pagar do seu bolsillo o premio que lles tocara. Resulta que certa asociación, sorteara unhas viaxes como viña facendo outras veces, pero en algunhas ocasións non aparecía o beneficiado ou beneficiados, e o tema quedaba morto, sen unha resolución clarificadora de como fora o resultado final. Pero esta vez a parella que lle tocou o premio, que consistía nunha viaxe ó centro de Portugal, cando chegou a data prevista, arrancaron para o hotel sinalado, e cando se presentaron na recepción informáronlle que o tal premio xa o desfrutara outra parella recentemente. Aínda que a sorpresa foi maiúscula nun principio, eles seguiron co plan inicial, pero antes chamaron á presidenta da asociación que sorteara a viaxe, poñéndolle as cousas claras, e advertíndolle de que se ativera as consecuencias, se a cousa non se cumpría como estaba previsto. Parece ser que dende dita asociación trataron de calmar os ánimos e arranxaron o problema, pero o susto ós agraciados non llo sacou ninguén. 

Quérenlle cobrar 20 euros por cortar un piñeiro seco

O suceso esperpéntico aconteceulle a un veciño da comarca, que por circunstancias estaba utilizando a finca doutro para a súa actividade. Entón un día comentando co dono, veu que había uns piñeiros que secaran e que estarían podres en pouco tempo se non se sacaban; polo que convidou ó usuario da finca a que os levara para leña, se lle facían falla. Este aceptou de boa gana, pois tiña a maquinaria precisa para cortalos e transportalos. Un día con xeito acercouse ó monte e púxese o labor, pero cando tiña un piñeiro cortado no chan, acercáronse uns gardas do semprona, segundo o seu testimonio, e recrimináronlle o feito. Primeiro preguntáronlle se tiña permiso, e logo dixéronlle que ía ter que pagar 20 euros por cada piñeiro que cortara, nun atentado á natureza sen precedentes. O veciño non daba crédito a semellantes acusacións dos gardas, que por se fora pouco buscaban outro compañeiro inexistente. O que non sabemos é se pagou os 20 euros ou non, pero o que si sabemos é que nin levou o piñeiro cortado nin volveu polos outros co cabreo que colleu, e así estamos. 

> Se ti vira-lo que eu vin | Marzo 2018

A Fariña do Deza

Non pensaba o Bartolo atoparse con esta casta de progres que presionan a determinadas empresas para que deixen de poñer publicidade neste periódico, pero segundo puido constatar de moi boas fontes, esta é a realidade. A fariña do Deza está tratando de enzoufar a liberdade de expresión, mais non o vai a conseguir, son moitos anos xa no fronte para que alguén de talla mediocre poida frear un torrente de ideas que ferven na cachola e que pulan por saír ó exterior. Por iso temos que contar aquí e denunciar publicamente á “mafia laliniana” que pretende coartar a liberdade de expresión utilizando ás caladas métodos mafiosos con chamada e presións a determinadas empresas da comarca para que non se publiciten neste medio. Parece que estivéramos falando doutros tempos que é mellor non recordar. Pero aínda sorprende máis que estes métodos proveñan de impolutos políticos e bufóns da corte que presumen publicamente da súa pulcritude erixidos en salvadores de patrias e limpeza de condutas. Líbrenos deus destes sectarios descastados que se puideran farían todo a súa imaxe e semellanza desvotando os que non pensaran coma eles, tratando de impoñer a súa vontade. Pero que non se preocupen que estaremos atentos a tódolos movementos e contaremos o que haxa que contar a pesar de todo. 

Tira a chaqueta cos cartos sobrantes da festa

Xa costa barro e fariña que alguén se poña á fronte dunha comisión de festas, e logo aínda costa máis chegar a reunir os cartos para pagar as actuacións que se pretenden traer, para que logo acontezan imprevistos que o complican todo aínda máis. Pois iso foi o que lle pasou a un membro dunha comisión de festas dunha parroquia do Deza, que xunto con outros veciños se puxo a formar parte da comisión de festas que se encargou de organizar todo o tema musical para ese ano, e coma sempre despois de moito traballo conseguiron xuntar os cartos necesarios para pagar as orquestras con donacións dos veciños, rifas, cartos dos chigres e outras actividades destinadas a sufragar os gastos precisos para poder contar cunhas festas sonadas. Pois ben, despois de todo iso, a cousa non lle foi tan mal e reuniron máis cartos dos que lle fixeron falta, pero ese non era o problema, pois quedaban para o ano seguinte. Pero o caso foi que o membro da comisión encargado de gardar os cartos sobrantes tirou a chaqueta ó contedor da roupa esquecendo que ían os cartos nela. Tratou de recuperala pero foi imposible e tivo que poñer do seu bolsillo o diñeiro que ía na chaqueta co cal lle saíu a festa cara.

Dous cazadores dispáranlle a un vulto en movemento

O que se conta ás veces dos cazadores aínda se queda pequeno para o que pasa na realidade, e despois eles aínda lle aumentan outro tanto e a confusión é tal que resulta difícil discernir entre a verdade e o conto engordado con tódalas fantasías posibles. Resulta que dous cazadores experimentados foron ó monte para disfrutar dun día de caza, pero parece que non se lle deu gran cousa e xa case que o daban por perdido; pero nesto viron ó lonxe que algo se movía entre as xestas e puxéronse atentos á xogada, os dous coas escopetas preparadas para disparar. Efectivamente fixeron os disparos dirixidos a aquel vulto en movemento pero a partir dese momento preciso non viron máis nada, aínda que se achegaron a comprobar se caera algunha peza onde se dirixira o suposto vulto. Buscaron e miraron ben polos arredores pero non atoparon nada, nin souberon que fora daquel vulto en movemento cara o que dispararan. Pero o caso é que aínda é hoxe o día que non dan explicado como foi o asunto nin tampouco saben dicir qué bicho era aquel que eles supostamente viron por entre a matorreira. E os outros compañeiros de cacería ás veces pregúntanlle polo caso, pero a eles non lles fai ningunha graza e prefiren non falar do conto. 

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es

O Periódico | Lalín e Comarca en redes sociales :