Remata o entroido, comezan as eleccións

> Manuel N. Fiuza

É ben certo que neste país de bulebules nunca se pode estar tranquilo, cando non é unha cousa é outra, algo hai que argallar para que o persoal non se aburra, e por encima das preocupacións particulares e os problemas cotidianos, aparecen todas estas movidas sociais
que non deixan indiferente a ninguén. Despois dun tempo de troula e toleada nas rúas do país, con disfraces e parodias varias, e coa cuaresma polo medio, aparece a campaña electoral para elexir os nosos representantes no Parlamento de Galicia.
O presidente Feijoo tocou a trompeta e puxo unha data, a partires de aí o que máis e o que menos, que anda nesas lides, comenzou a remexer o pote das papas ou a amasar unha fornada, co fin de facer o mellor pan. Aínda que algúns pillounos sen fariña, outros sen sal, e outros buscan reubicarse no deserto dos espazos valeiros, haber si cae a breva. Pero isto das eleccións, polo menos neste país, é algo máis serio do que poida parecer, e os cidadáns xa non están cos ollos pechados, esperando profetas que saian da nada ou magos con chisteira. O que espera a cidadanía son programas, son feitos creibles que cautiven o voto. O que espera a cidadanía é uns dirixentes que de verdade se impliquen na mellora das condicións de vida da sociedade no seu conxunto, non proclamas fantasmas e solucións máxicas, que xa sabemos que non existen. Só con cordura e seriedade se pode provocar a participación dos cidadáns, nuns comicios que sí nos importan moito. 

Garantir os nosos cartos

> Xoán Antón Pérez-Lema [Avogado e analista político]

A falcatruada da ministra Montero á conta dos 200 M€ recadados polo IVE na Galicia
en decembro de 2017 acadou o rexeitamento xeralizado da cidadanía. Mais cómpre tirar deste fío para entendermos a inxustiza dun sistema de financiamento que condena á insuficiencia de recursos, á sanidade galega e demáis servizos públicos.
Estes 200 M€ son o 8% dos 2.500 M€ adebedados ás CC.AA., todas agás Euskadi e Nafarroa
que recadan cada unha os seus impostos. Logo recadamos por IVE bastante máis que
o que nos cómpre por PIB (5,5% do total estatal) conxunto do Estado. Isto quere dicir que a actividade económica real é moi superior á contabilizada a prol de Galicia. Por exemplo, PSA e Alcoa teñen o seu domicilio fiscal fóra do País e computan fóra.
Os números son abraiantes. No 2017 recadáronse 12.214 M€ de impostos, dos que só uns 7.650 M€ voltaron ao Orzamento da Xunta vía financiamento do Estado. Os 4.700 M€ da diferenza fican en Madrid. Porén, hai que pagar aos policías, defensa, xuros da débeda e demáis servizos estatais. Mais non valen 4.700 M€/ano. Euskadi paga entre 1.300 e 1.550 M€ co 6,24% do PIB estatal. Galicia, co 5,5% habería pagar uns 150-200 M€ menos. Si, botaron ben a conta: perdemos (por non dicilo doutro xeito) 3.300-3.400 M€/ano que van a Madrid e non volven.
Os nosos concellos reciben do Estado só o 3,3% dos fondos de financiamento local, cando por poboación nos cumpre o 5,2%. Porque Madrid financia directamente cada concello
priorizando a súa poboación. Velaí a perda de 600 M€/ano que mellorarían o financiamento dos servizos públicos locais en Galicia.
O unionismo centralista adoita opór a estas punxentes realidades a insuficiencia das cotizacións galegas á SS para financiarmos as prestacións que percebemos na Galicia. Mais
se os impostos son cuestión de territorios as pensións perténcenlle ás persoas. Moitos pensionistas galegos gañaron o seu dereito de pensión cotizando fóra do noso País. Mesmo o
seu ventureiro regreso a Galicia no outono da súa vida supón unha tensión engadida para o
financiamento da sanidade pública galega.
Xa que logo, votemos para financiarmos os nosos servizos recadando os nosos impostos, sen acreditarmos na ladaíña dunha inexistente solidariedade que só tenta anular o noso autoaprezo. 

A responsabilidade política

> Manuel N. Fiuza

Agora que comeza o curso político nos concellos non está de máis botar unha ollada ás distintas actitudes, análises e decisións dos distintos partidos con responsabilidade de goberno ou sen ela. E de paso enlazamos coas irresponsabilidades políticas dos partidos estatais na hora de teatralizar o desgoberno e a falla de oficio político para conformar un goberno, unha vez que o pobo lle dou un mandato claro e decidido. Se volvemos as nosas comarcas tamén temos moito que rascar. Partindo de que ningunha indecisión ou deixadez é positiva nos casos de non obter a maioría, onde se ve o empaque político e a altura de miras é na capacidade de negociacións e o mesmo tempo de chegar acordos programáticos para conformar gobernos estables e estabilizados que poidan levar a cabo políticas de interese para a cidadanía que é en definitiva o que importa. O funcinamento dunha administración local é decisivo para a marcha da súa economía e das empresas que actúan nese ámbito. Os acordos ás veces deberán de estar por encima das cerrazóns ideolóxicas, que son en definitiva as que atrancan o funcinamento da sociedade, cando un non pode ver máis alá de si mesmo. E xa non digamos a miseria política que encerra o querer botarlle a culpa a outros das súas eivas e incapacidades, das súas miserias e fracasos, da súa falla de autocrítica, en definitiva, da súa minusvalía política á hora de representar a cidadanía. 

“Ruralízate”, si podes…

> Patricia Villarino (Xornalista e veciña de Agolada)

 

O do PP co rural vai rematar sendo un caso de estudo. A última, o colexio de Agolada comezou o curso con reagrupamento de alumnos e un aula menos. Ata aí todo normal, para a Consellería de Educación, pero na Agolada saíron actores para artellar un deses sainetes que non serven para nada. Resulta que o novo alcalde foi falar a comezos de setembro (non foi sen tempo) co delegado territorial. Non saberemos nunca que pasou nesa reunión pero o rexedor saíu dicindo que Agolada non perdía aulas, e ao día seguinte o delegado dixo que unha menos e punto.
Ata aquí un acto esperpéntico máis no rural galego. O mellor estaba por chegar, resulta que o PP de Agolada, que se tirou gobernando o concello 40 anos nin máis nin menos, e mesmo concelleiras que tiveron responsabilidades durante máis de 4 anos, agora consideran “intolerable” a merma na oferta educativa no municipio. Mesmo mandan notas de prensa asegurando que “a pesares do despoboamento sempre hai alternativa para non mermar a calidade educativa”.
E diante deste espectáculo os veciños e veciñas de Agolada ¿qué teríamos que facer?, manifestarnos en Santiago diante da Consellería de Educación reclamando a educación que merecen os nosos nenos e nenas, e digo eu a señora concelleira iría con nós?, porque si durante 40 anos o PP non foi quén de acadar esa calidade educativa coa que agora se lles enche a boca aos señores do PP agoladense, ao mellor é que pretenden agora, no tempo de desconto que están castigados no banquillo, dar leccións do que puideron facer e en todo este tempo con gobernos “amigos” en Santiago, non puideron ou non lles pagou a pena facer.
En tanto que un responsable político chega tarde a negociar algo e non se entende co seu interlocutor, e outros aproveitan un fallo coma se fora “el chocolate del loro” de xeito vergoñento, os veciños e veciñas de Agolada asistimos impasibles á merma nos servizos sociais públicos que pagamos e aos que temos dereito. Ao PP énchelle a boca coa famosa e desafortunada campaña “Ruralízate”, mentres os seus responsables municipais acatan as ordes de Santiago para seguir matando pouco a pouco as ilusións e o futuro do rural galego. Moitas grazas. 

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es

O Periódico | Lalín e Comarca en redes sociales :