> Opinión |Novembro 2017

Educación e violencia de xénero

> Manuel N. Fiuza

Coma tódalas celebracións ás que se lle dedica un día o ano, está o día contra a violencia de xénero, tamén lle falta moito para a súa normalización, e se fora posible a erradicación total deses días, o que marcaría o comezo da normalidade, pero mentres iso chega, debemos facer unhas consideracións sobre este tema tan grave que afecta a nosa sociedade, como é a violencia contra as mulleres. Algo se debe estar facendo mal para que haxa tantas mortes cada ano. É certo que este é un tema complexo e non hai só un compoñente detectado e decisivo que faga que isto ocorra. Pero eu considero que un dos puntos onde había que incidir é no tema da educación, pois é aí onde reside todo o xemen dese desorde mental e de trato duns individuos para cos outros, sexan estes mulleres ou homes. O respecto entre as persoas e algo que debería estar intrínseco na sociedade, e vese que non é así. Educar na igualdade é outro puntal decisivo para que os comportamentos de violencia de xénero queden anulados. Pero o meu ver quedan moitos comportamentos por erradicar e moitos modelos de relación que cambiar para que pouco a pouco esta lacra de violencia de xénero quede anulada e erradicada dunha sociedade que se di moderna, para a que todos temos algo que poñer da nosa parte. 

Igualdade, no rural?

> Carme Adán (Catedrática de Filosofía)

No mes de novembro adoitase falar moito de violencia. O 25 de novembro, Día internacional para a eliminación da violencia machista, é unha data clave para visibilizar unha realidade que afecta a moitas mulleres. Cada día 20 galegas presentan unha denuncia por violencia de xénero. Cada día unha muller denuncia unha violación en Galiza, aumentando de xeito moi preocupante este delito un 40% no que vai de ano. Datos que nos dan unha dimensión do que falamos, da magnitude numérica que é a que podemos cuantificar. A dor e o sufrimento dificilmente pode expresarse nunha estatística.
Nas comarcas máis rurais téndese a pensar que a realidade é diferente. O certo é que durante tempo estivo, se cadra, máis silenciada aínda que os veciños e veciñas coñeceran mellor a situación. Sen embargo, a día de hoxe todos os estudos apuntan a que a realidade é a mesma, a diferenza está na falta de servizos e programas específicos, aínda que a lei galega recolla no seu articulado a necesidade que prestar atención ás mulleres maiores ou que viven en localidades con espacial dificultade de mobilidade. 
A comarca do Deza, e Lalín en concreto, destaca por ser pioneira en cursos, xornadas e accións para eliminar a violencia contra as mulleres. Cuestión que debemos poñer en valor. Lembro cando xa fai anos algunha persoa preguntaba con sorpresa como era posíbel que o curso de verán da USC sobre Igualdade e Violencia fora en Lalín. A resposta é moi clara,”e, por que non?”. Trece edicións debatendo e recollendo propostas e reflexións sobre as causas da violencia, isto é, sobre a desigualdade e o machismo que enchoupa a vida cotiá en calquera punto da nosa xeografía, en calquera estrato social ou en calquera idade da vida, é un esforzo máis que meritorio.
Este mes de novembro debemos volver a rúa para demandar o compromiso das administracións, que debe ser claro e rotundo. Mais non só. Tamén o compromiso de todas as persoas, independentemente de onde vivan. O machismo é posíbel elimínalo, non é unha lacra. É unha concepción desigual dos homes e as mulleres que implica un reparto desigual de espazos, tempos, traballos, recoñecemento e proxectos vitais.
Parabéns polo traballo feito para mudar esta situación e, o máis fundamental, azos para o futuro porque o que fica por facer necesita de todas as mans. 

> Opinión |Outubro 2017

Os incendios non son unha praga bíblica

> Manuel N. Fiuza

Moito se leva falado nestes días dos incendios, uns con razoamentos axeitados e outros con arroutadas momentáneas que frean o debate para os racionais. Pero con todo, eu non podo deixar de lado este tema de grande embergadura, aínda que sen solucións milagreiras. O que pasou estes días nos montes da comarca e nos galegos en xeral, debería poñernos a reflexionar primeiro e logo inmediatamente a traballar nas posibles solucións, que as hai, a esta praga incendiaria que ciclicamente nos asola. En principio, pódese dicir que todos temos a culpa de que o monte arda, pero claro, en proporcións moi diferentes. Non facer nada nestes casos é a peor determinación que se pode tomar. Deixar pasar o chaparrón para logo seguir igual sería de hipócritas. Está claro que as actuacións que se leven a cabo teñen que ser dende xa, a longo prazo e con cabeciña. Non se pode caer nas trampas de sempre para que se volva repetir outra vez máis esta traxedia natural e humana que nos asola cada tempada. Os veciños que aínda quedan no rural teñen que poñer da súa parte, eu penso que xa o fan. E as administracións, comezando polos concellos ata a Xunta de Galicia, artellar un plan de ordenación do rural, do que se ten falado moito pero nunca se levou a cabo, onde se invirta diñeiro en pistas de entrada e saída ás poboacións, en desbroces e cortas, e replantar con especies autóctonas arredor dos núcleos. O rural non pode ser unha agra aberta onde cadaquén faga o que lle pete e logo pasa o que pasa. 

Ordenación do monte e incendios forestais

> Antón Barreiro (Veciño do Deza)

Os bosques sans cumpren unha función importante na vida das persoas: descargan auga limpa nas canles e presas, sustentan centos de animais e plantas comestibles e ofrecen a subministración de madeira e leña á industria e ás comunidades locais. As terras e os bosques degradados, por definición, non poden cumprir correctamente estas funcións, neles a auga alódase, desaparecen plantas e animais valiosos, e empobrecen a subministración de madeira e leña.
Son as persoas propietarias dos montes as que primeiro, e máis directamente, se deben responsabilizar da súa xestión sostible. 
A Ordenación forestal é a planificación espacioo-temporal das actuacións a desenvolver sobre un monte, durante un prazo variable, para alcanzar os obxectivos do seu propietario e satisfacer, simultaneamente, as demandas da sociedade, expresadas a través da lexislación forestal, ambiental e do territorio. É una garantía para a conservación, aproveitamento racional e desenrolo, non só dos sistemas forestais arborados senón dos solos, biodiversidade, costumes e cultura propias de cada zona. E debe ter como obxectivo acadar un rendemento sustentable e un aproveitamento dos recursos, acorde ás técnicas silvícolas axeitadas. Procura a valorización do monte para que sexa un activo de importancia, produtor de rendas e servizos, ao tempo que mellora e consolida a estrutura forestal dun país.
Pero para garantir tal xestión, a administración debe acometer un impulso decidido da ordenación do monte a través de instrumentos para a xestión como son os proxectos de ordenación de montes, plans técnicos ou figuras equivalentes. 
O obxectivo non é exclusivamente mellorar a explotación forestal e a da biomasa, senón tamén compatibilizar cos usos do aproveitamento gandeiro (mediante proxectos silvopastorís), producir cogomelos, castañas ou outro tipo de froitos do bosque e potenciar zonas recreativas e rutas de sendeirismo que profundicen no coñecemento da nosa contorna, á parte de programas de educación ambiental dirixidos aos máis pequenos.
En Galicia xa existen as Sociedades de Fomento Forestal, con eivas e non fomentadas axeitadamente dende a Xunta. 
As SOFOR son sociedades limitadas que se constitúen para obter unha maior rendibilidade das explotacións madeireiras. Consiste na agrupación de parcelas privadas onde as persoas propietarias, voluntariamente e mantendo a propiedade destas, ceden os dereitos de uso para o seu aproveitamento durante un mínimo de 25 anos a unha sociedade de responsabilidade limitada. Nestas pode entrar capital privado, pero non poderá superar o 49%, coa intención que o control da sociedade estea nas mans dos propietarios.

> Opinión |Setembro 2017

Conservar o legado cultural é cousa de todos

> Manuel N. Fiuza

Como os acontecementos non teñen lugar por casualidade, senón que son consecuencia das decisións ou actitudes que persoas ou grupos vaian tomando na súa traxectoria vital, non podemos esperar que as cousas anden solas, ou se manteñan vivas de milagre. Vén a conto este humilde apuntamento ao botar unha mirada o legado cultural e patrimonial co que contamos na comarca do Deza, que di todo de nós e dos nosos antepasados. Este patrimonio, que é de todos, debíamos perseverar por conservalo e incrementalo se é posible, e para iso hai que unir forzas, ideas e cartos, para que nada se pare nin desapareza. Ás veces tense a idea equivocada de que un ben cultural é algo secundario que non precisa de investimentos nin dunha atención continuada, e vaise deixando de lado ata que é demasiado tarde. Vén o caso mencionar a denuncia pública que facía estes días nos medios, José Antonio Campos, do deterioro que está a sufrir o observatorio de Zarra Grande en Vila de Cruces. Un observatorio que foi levantado con sacrificio e ilusión polo seu pai. Que foi centro de atención e lugar para a observación das estrelas, transformándose en pouco tempo en icona do noso haber cultural xunto con outras moitas iniciativas públicas e privadas que se levaron a cabo ó longo da Comarca. Eu penso que é deber de todos botar man destas instalacións e facer que sirvan para o que foron creadas, con esforzo e dedicación, servindo de exemplo e didactismo ás xeracións vindeiras. Se non queremos andar de cu temos que apostar por manter e incrementar o legado cultural que nos vai quedando.

A Legalidade Internacional do dereito a decidir

> Xoán Antón Pérez Lema (Avogado e analista político)

 

Josep Borrell e Josep Piqué, canda Francesc de Carreras e outros unionistas cataláns, veñen de negar o dereito de Catalunya á súa libre determinación “consonte coa legalidade internacional”. 
Non hai tal. O artigo 1º do Pacto Internacional de dereitos civís e políticos (1966), plenamente vixente no Estado en virtude do artigo 96 da Constitución, recoñece este derelito de libre determinación a todos os “pobos”. Mais o concepto de pobos adoita tentar restrinxirse polos unionistas aos pobos colonizados ou pobos indíxenas. Porén, o Tribunal Internacional da ONU non limita este concepto ás devanditas categorías, recoñecendo adoito esta cualidade a aqueles que foron considerados no período de entreguerras pola Sociedade de Nacións como “nacionalidades”. Velaí o caso de Galicia, recoñecida como tal en Xenebra hai agora 84 anos e tamén de Catalunya, xa recoñecida no 1926.
Quere isto dicir que existe un dereito a decidir de Galicia ou Catalunya recoñecido polo Dereito internacional? Si e máis aínda, o caso é que este dereito estaría constitucionalmente recoñecido por España, consonte co artigo 96 da Constitución, mentres non derrogue ou modifique o artigo 1 dese Pacto Internacional ao abeiro do procedemento de denuncia previsto no Tratado.
Para máis, o principio democrático (a auténtica trabe da arquitectura constitucional dos Estados todos da UE) imponse sobre a teórica indisolúbel unidade do Estado e esixe interpretar a Constitución en función da vontade expersa dunha parte importante ou maioritaria da cidadanía dun territorio, moito máis no caso de Catalunya, Euskadi ou Galicia, que foron implicitamente recoñecidas na súa singularidade nacional na Constitución de 1978 e aínda antes (réximes preautonómicos de 1977-78), malia que o “café para todos”e a continua recentralización despois do golpe de estado de 1981 rachasen este pacto de Estado coas tres nacionalidades que plebiscitaran na República cadanseus Estatutos. 
O Tribunal Constitucional optou por unha interpretación esencialista da Constitución que descoñece os efectos dos Tratados Internacionais validamente adoptados polo Estado español e esquece o principio democrático. Agora ben, señores ex ministros Borrell e Piqué, non insulten a nosa intelixencia…

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es

O Periódico | Lalín e Comarca en redes sociales :