Eólicos, eucaliptos e ordenación do territorio

> Manuel N. Fiuza

Xa sabemos por experiencia propia ou allea que as cousas que mal empezan mal acaban, e por consecuencia non adoitan arranxarse por si soas. Falo da ordenación do chan, que nunca se fixo, ou sempre se pospuxo para máis adiante, e as consecuencias son nefastas.

A maraña de problemas que causa o non ter feito dende xa fai tempo unha ordenación do territorio, veñen asomando cada día co consecuente trastorno e perdas económicas para tódolos paisanos que viven no campo e nas aldeas en xeral. Poñamos o caso das plantacións e das terras agrarias, onde ata o de agora, cada quen plantaba as especies que lle viñan á cabeza nas zonas que lles parecía, ao chou, sen ter en conta ningún criterio lóxico nin científico, simplemente a intuición, pero por outra banda tampouco existe un marco referencial por onde tirar, e así non vai. Terras que serían de pastoreo pasan a plantación de eucaliptos, terras de millo, no mellor dos casos a castiñeiros ou piñeirais, entre outras. Estou convencido que no noso variado territorio colle todo, pero como é lóxico cada cousa no seu sitio, ou mellor dito no sitio máis axeitado, que o hai. Pero, sobre todo grazas a deixadez das administracións e o pasotismo dos paisanos temos todo revolto, e así seguirá se non se lle pon coto, que sería ben para todos, e por suposto para a nosa economía e o mellor aproveitamento do territorio. Dun tempo para acá aparécenos outro problema, que son os emprazamentos dos eólicos, que na miña opinión deberían ter o seu lugar definido e os seus límites de asentamento, pero para iso sería preciso comezar polo principio, que non é outro que ordenación e definición do territorio en liñas xerais, algo aínda pendente de levar a cabo, e que acabaría con moitos dos problemas que xa temos e outros que nos achegará esta anarquía territorial.

Culto á personalidade

> Xoán Antón Pérez Lema (avogado e analista político)

Nestes días en que a pandemia nos illa, nos dificulta pensar noutra cousa e nos fai temer polo futuro, non está mal botar unha mirada a un dos fenómenos emblemáticos do s. XX, iso que se coñece como culto á personalidade.

Aínda que a deificación dos monarcas ou o culto case relixioso aos caudillos son moi antigos -desde los faraóns exipcios ou os emperadores romanos—, a expresión de culto á personalidade volveuse común a partir de 1956, cando o líder soviético Nikita Kruschev denunciou, os “crimes de Stalin”, morto tres anos antes. Sería moi largo mencionar os crimes do ditador soviético, dono do poder absoluto por 30 anos. O que importa é destacar aquí como un home rudo e inculto aínda que moi astuto e sen escrúpulos logrou facerse obedecer pola elite gobernante e se adorado por millóns de persoas que vían nel ao dador de tódolos bens, xustificaban os seus crimes e colmaban de eloxios.

Outro exemplo moi coñecido de adoración ao líder foi Hitler. Un home mediocre, pero fervente, que logrou facerse co poder absoluto nunha das nacións máis cultas do mundo ata levar a Alemaña á guerra e ao desastre.

Francisco Franco, contemporáneo e simpatizante de Hitler, tamén fomentou o culto ao seu liderado persoal. Adoptou oficialmente o título de Caudillo e recoñecíaselle como “Salvador de España”. O grado de xeneral quedáballe corto e facíase chamar Xeneralísimo. Os seus cortesáns eloxiaban a súa intelixencia, vontade, xustiza, así como a súa austeridade. Defensor da fe cristián como poucos, chamábanlle “Cruzado de Occidente”. As moedas españolas lucían nunha das súas caras a efixie de Franco circundada pola lenda: “Caudillo de España por la Gracia de Dios”.

Fidel Castro ou Leónidas Trujillo, o caudillo de la República Dominicana que retivo o poder por 30 anos, son exemplos da América Latina.

No lonxe oriente houbo dous casos extremos de culto á personalidade: o de Mao en China e o de Kim Il-Sung en Corea do Norte. O seus escritos convertéronse na Palabra que tódolos súbditos tiñan que memorizar e repetir, e a súa imaxe ocupaba tódolos espazos públicos.

Hai que preguntarse que leva aos pobos a axeonllarse ante caudillos totalitarios. Hannah Arendt formula unha tese de inquietante actualidade: “O suxeito ideal para un goberno totalitario non é o nazi convencido nin o comunista convencido, senón o individuo para quen a distinción entre o verdadeiro e falso, non existe”.

Teriamos que reflexionar sobre isto no noso concello. 

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es