A responsabilidade política

> Manuel N. Fiuza

Agora que comeza o curso político nos concellos non está de máis botar unha ollada ás distintas actitudes, análises e decisións dos distintos partidos con responsabilidade de goberno ou sen ela. E de paso enlazamos coas irresponsabilidades políticas dos partidos estatais na hora de teatralizar o desgoberno e a falla de oficio político para conformar un goberno, unha vez que o pobo lle dou un mandato claro e decidido. Se volvemos as nosas comarcas tamén temos moito que rascar. Partindo de que ningunha indecisión ou deixadez é positiva nos casos de non obter a maioría, onde se ve o empaque político e a altura de miras é na capacidade de negociacións e o mesmo tempo de chegar acordos programáticos para conformar gobernos estables e estabilizados que poidan levar a cabo políticas de interese para a cidadanía que é en definitiva o que importa. O funcinamento dunha administración local é decisivo para a marcha da súa economía e das empresas que actúan nese ámbito. Os acordos ás veces deberán de estar por encima das cerrazóns ideolóxicas, que son en definitiva as que atrancan o funcinamento da sociedade, cando un non pode ver máis alá de si mesmo. E xa non digamos a miseria política que encerra o querer botarlle a culpa a outros das súas eivas e incapacidades, das súas miserias e fracasos, da súa falla de autocrítica, en definitiva, da súa minusvalía política á hora de representar a cidadanía. 

“Ruralízate”, si podes…

> Patricia Villarino (Xornalista e veciña de Agolada)

 

O do PP co rural vai rematar sendo un caso de estudo. A última, o colexio de Agolada comezou o curso con reagrupamento de alumnos e un aula menos. Ata aí todo normal, para a Consellería de Educación, pero na Agolada saíron actores para artellar un deses sainetes que non serven para nada. Resulta que o novo alcalde foi falar a comezos de setembro (non foi sen tempo) co delegado territorial. Non saberemos nunca que pasou nesa reunión pero o rexedor saíu dicindo que Agolada non perdía aulas, e ao día seguinte o delegado dixo que unha menos e punto.
Ata aquí un acto esperpéntico máis no rural galego. O mellor estaba por chegar, resulta que o PP de Agolada, que se tirou gobernando o concello 40 anos nin máis nin menos, e mesmo concelleiras que tiveron responsabilidades durante máis de 4 anos, agora consideran “intolerable” a merma na oferta educativa no municipio. Mesmo mandan notas de prensa asegurando que “a pesares do despoboamento sempre hai alternativa para non mermar a calidade educativa”.
E diante deste espectáculo os veciños e veciñas de Agolada ¿qué teríamos que facer?, manifestarnos en Santiago diante da Consellería de Educación reclamando a educación que merecen os nosos nenos e nenas, e digo eu a señora concelleira iría con nós?, porque si durante 40 anos o PP non foi quén de acadar esa calidade educativa coa que agora se lles enche a boca aos señores do PP agoladense, ao mellor é que pretenden agora, no tempo de desconto que están castigados no banquillo, dar leccións do que puideron facer e en todo este tempo con gobernos “amigos” en Santiago, non puideron ou non lles pagou a pena facer.
En tanto que un responsable político chega tarde a negociar algo e non se entende co seu interlocutor, e outros aproveitan un fallo coma se fora “el chocolate del loro” de xeito vergoñento, os veciños e veciñas de Agolada asistimos impasibles á merma nos servizos sociais públicos que pagamos e aos que temos dereito. Ao PP énchelle a boca coa famosa e desafortunada campaña “Ruralízate”, mentres os seus responsables municipais acatan as ordes de Santiago para seguir matando pouco a pouco as ilusións e o futuro do rural galego. Moitas grazas. 

O imposto ás hortas

> Manuel N. Fiuza

Menos mal que hai moitas voces que claman, polo menos de boquilla, para volver polo campo e que o agro rexurda e a xente comece a regresar ó campo. Sabemos que hai proxectos faraónicos que xa están funcionando por ahí, pero moito me temo que esa non sexa a solución máis axeitada para rexenerar o campo galego en perfecto abandono durante décadas ou centurias. No medio dun montón de bulos e faladurías, que dan para moita especulación e pouco resultado práctico aparecen os listos de Facenda, non sei se mandando globos onda ou van en serio, dicindo que hai que lle poñer un imposto ás hortas, ou os que eles denominan moi finamente “agricultor a tiempo parcial”. E o que eu lle chamaría unha lousa máis encima da tumba anunciada dos poucos agricultores e habitantes do rural que van quedando e que tanta falta farían para manter o noso rural con algo de vida. Aínda non fai moito que comezaron a poñerlle impostos á caseta do can, os galiñeiros, os alpendres para a farramenta e todo aquilo que se move. Non me cabe dúbida que é unha fórmula axeitada para axudar a que a xente viva no rural, pero como non se lle ocorran outras mellores o resultado vai ser o que xa vimos padecendo na Galicia rural, o abandono permanente das aldeas e dos campos. Claro que traballar unha horta resulta unha actividade moi rentable, polo menos de cara a supervivencia, pois algo sempre terás que levar á boca. Por esa actividade que xa cada vez fan menos persoas, deberían de dar unha subvención, o demais é ir cavando a tumba definitiva do campo galego, da vida no rural e en definitiva do país, que se cadra é o que pretenden algúns. 

O custe dos gobernos locais

> Patricia Villarino

Coa constitución e organización das novas corporacións locais saídas das eleccións do pasado 28 de maio está a producirse estes días un gran debate arredor dos soldos dos alcaldes, as dedicacións exclusivas e parciais, os gabinetes das alcaldías e as dietas que perciben os membros das corporacións locais. Quen máis e quen menos bota contas, divide entre 14 pagas e opina ou induce a opinar aos cidadáns sobre o que nos custan os nosos concellos.
Na Comarca do Deza non somos menos, e tamén estes días arredor da celebración dos plenos de organización nos distintos concellos, se teñen dado sumas e división desta caste para suscitar o debate nas rúas. Salvo honrosas excepcións, coma Lalín ou Silleda, a oposición polo xeral opina que os novos gobernos cobran ou pretenden cobrar de máis. No caso de Agolada o alcalde topou en fronte co PP que ao parecer non lle dan as contas a pesares de que o novo alcalde cobrará 16.600 euros ao ano e o anterior, o seu, superaba os 39.000 euros anuais.
En Rodeiro a oposición quere que o seu alcalde se rebaixe o soldo a 20.000 euros anuais e en Vila de Cruces, onde o alcalde non vai a cobrar soldo, a oposición (PP e BNG) que é maioría, bloqueou a dedicación exclusiva e as dúas parciais que o novo rexedor presentou para poñer a andar o goberno municipal.
Co debate nas rúas e nas tabernas, chamádeme parva, pero aínda non escoitei a ninguén que diga “está ben que cobren por facer un traballo”. Semella que isto da política é algo así coma militar nunha ONG ou en Protección Civil, algo voluntario que se fai nos ratos libres. Pois eu case prefiro que non sexa así, eu prefiro que o meu alcalde e os concelleiros traballen, que lle dediquen horas, e que cobren polo seu traballo, faltaría máis!.
Eu quero que si teño que ir ao Concello a arranxar algo, a falar con alguén do goberno, ou mesmo de paseo, o alcalde e os concelleiros estean alí, atendendo á xente, xestionando e presentando proxectos de futuro para o ben de todos e todas. Pois semella complicado que unha corporación local que ten que ter outro traballo para comer vaia a dedicarlle moito tempo ás súas labores de goberno.
Cobrar por un traballo, é así de básico, e o demais son ganas de enlamar a política cuestionando mesmo que os políticos teñen que comer. 

O Corpiño na memoria

> Manuel N. Fiuza

O Santuario da Virxe do Corpiño ven atraendo romeiros de tódalas partes de Galicia e do mundo ao longo de séculos, é un referente dos santuarios da Galicia interior. Nestes días pasados tivo lugar o día grande de O Corpiño, coma tódolos anos polo 23 e o 24 de San Xoán, e foron moitos os romeiros que non quixeron perderse esta festa na honra da Virxe. E foi cando eu relembrei como esta festa estaba ligada a miña traxectoria vital ó longo xa de máis de cincuenta anos, cando aquel neno rebuldeiro corría polos camiños da aldea de Oirós ata chegar a estrada que pasaba pola Corredoira, co obxectivo de parar o coche de liña que levaría a toda a familia cara o santuario do corpiño. Daquela eran varios os autobuses que transportaban os veciños cara a romaría do Corpiño coas cestas da comida ó lombo, e penso agora, onde quedarían escondidas esas cestas, mentres se asistía os actos relixiosos, quizáis nalgunha casa, nunha taberna de confianza ou na carballeira directamente. Lembro con ledicia aqueles anos de rapaz, cando chegaba o vinte e catro de San Xoán, e había que coller cara o Corpiño a oír misa, estar na procesión e logo de escoitar os foguetes e a banda, escoller un lugar axeitado na carballeira para xantar. Entre idas e voltas, o día íase, e non rendía nada. E cando chuviscaba, ou mesmo estaba de treboada, xa os pais tiñan un plan B, que era a taberna de Isabel –no noso caso- a que nos daba acollida e xantábamos alí xunto co tío Alfredo e Rita.Tódolos anos o mesmo ritual ata agora mesmo, unha traxectoria vital ligada ó Corpiño, con tantos recordos e anécdotas que xa quedan para a historia. Pero este ano volvín a xantar na de Isabel cuns amigos, coma fai cincuenta anos, seguindo o ritual familiar, ano tras ano, de xantar no Corpiño polo vinte e catro de San Xoán.

O Terremoto das municipais no Deza

> Editorial

Case tódalas eleccións municipais son movidas e quizáis as que máis se perciben pola cidadanía. Son uns comicios nos que participa xente coñecida, amigos e veciños, e polo tanto espertan un interese grande na cidadanía en xeral. No Deza estabamos acostumados a que non cambiaran moito as cousas durante varias convocatorias electorais, a non ser algún caso puntual, coma no concello de Silleda, que houbera no seu día algún cambio na configuración do goberno municipal, a herdanza no caso de Agolada ou unha lexislatura partida no caso de Rodeiro. Pero nestas últimas eleccións municipais todo foi distinto. Comezando pola cantidade de candidaturas que se presentaron baixo as siglas de distintos partidos e agrupacións electorais en tódolos concellos da comarca, levándose a palma Lalín con oito candidaturas. En principio, é bo que os veciños sintan interese pola política, e se sintan atraídos para dirixir os seus concellos, e que a xente se implique e se mova tentando poñer no panorama electoral propostas distintas e atractivas para os cidadáns, que elixen co seu voto a quen lles parece que mellor pode levar as rendas do concello correspondente. Pero o que fai distinta esta convocatoria de eleccións municipais de outras, é que fixeron cambiar de signo político, tres dos seis concellos do Deza, como é o caso de Vila de Cruces, que prepara un tripartito de Xuntos-BNG-PSOE o acadar a maioría fronte o PP que levaba no poder máis de vinte e cinco anos. En Agolada tamén irrompe un partido novo, creado polos veciños, que gaña as eleccións, tamén substituíndo ó Partido Popular que levaba lustros sustentado o poder municipal. E en Lalín, o PP volta a gobernar despois de catro anos dun cuatripartito que perde a maioría absoluta. Como vimos analizando, o panorama cambia no Deza de cara os vindeiros catro anos, se non hai sorpresas polo medio. E contra a decisión sabia do pobo, nada hai que facer. Como dicía unha paisana cando se lle ía casar a filla “ogallá que sexa para ben”. Agora tócalle ós distintos gobernos os plenos de organización, e poñerse a traballar polo ben dos veciños e do progreso, que é o que esperamos todos.

Sementando Camiños

> Manuel Estevez

Comezou a pintar nunha adega parisina. As flores sempre foran o motivo de inspiración e aínda continúan sendo, mais unha galerista francesa lle mercara un crucifixo e outra dama daquel mesmo país, unha tela, onde aparecía un barco a vela.
A familia ligada ao xornal “Le Figaro” para quen prestaba servizos domésticos, non dubidara naquela altura en pendurar nas paredes do seu piso “A Samaritana” e outros, algúns sobre cartón, con margaritas e distintas flores, icono da súa traxectoria pictórica.
No número 6 da Rua Santa Marta de Vigo ou mesmo dicir Bar Roucos, tamén coñecido como “A Capela Sixtina”, que así bautizaran artista plástico, Antón Pulido e o editor, Bieito Ledo, pódense ollar pinturas desta muller que nacera nun día dos namorados no ano 1941, no lugar de Mouriscados, en terras de Mondariz.
Subiu ao Begoña ladeada polo seu irmán, Xosé Luis e a nai, Carmen, con destino a Venezuela para reencontrarse con Xosé Ucha Ucha “O Rancheiro” que emigrara anos antes. Seu pai.
E si na terra natal, lle entusiasmaba a música, no outro lado do Atlántico, seducíuna a “bandolina” do perruqueiro, Augusto Baldomero, de quen se namorara.
Sexa como for, a rapaza enfermou o pouco tempo e tivo que volver a Galiza, onde non tardou en retomar os bailes pola bisbarra ata aquela tarde-noite que as voces e guitarras de Manolo e Ramón ou mesmo dicir Dúo Dinámico, ecoaban nas ribeiras do río Tea no seu paso por Ponteareas “Quisiera ser...tu gran amor./Quisiera ser el eco de tu voz/ para poder estar cerca de ti.”, día no que se comprometera co home que sería o pai dos seus fillos e compañeiro da vida, Euxenio González.
Con el viaxou, esta vez en tren a Francia, primeiro instaláronse en Burdeos e mais tarde en Paris. Foi na capital, onde descubrira a faceta artística. Pintou moito e nunca máis abandonou.
O regresar definitivamente a Vigo, cidade na que o seu home atopara traballo en Barreras, ela seguiu plasmando flores ao mesmo tempo que vendía empanadillas e prensa, na entrada do Ambulatorio de Coia.
O decatarse Laxeiro, o inolvidable pintor de Lalín, do talento da muller, non só a animou a que continuase a facelo, senón que lle propuxo exposicións, catálogos e financiamento para que se dedicara soamente a pintar. Todo o apoio necesario que ela rexeitou. Continuou o seu camiño cargando con panelas de empanadillas e os fillos no colo, tiña que seguir esa loita para comer.
Sexa como for, e moi raro que non exista algunha casa ou piso dalgún médico ou funcionario, que non teña un cadro asinado por MU ou mesmo dicir María Ucha.
Nas paredes da Casa Roucos a beira do convento de San Francisco onde canta e reza, penduran as flores a carón doutras obras asinadas por outros nomes da plástica de Galicia, entre eles o mesmo inolvidable Laxeiro.
“Sementando Camiños” e unha proposta pictórica de Maria Ucha, que se pode ollar durante o mes de abril en Vigo, no Espazo “Detrás do Marco”, nas que empregou formas de zapato en cartón para transformalas en pezas artísticas a través de trazos con flores, baixo o título “Sementando Camiños”, en alusión os peregrinos que se dirixen a Santiago de Compostela, proxecto no que continúa traballando para presentar en distintas salas de Exposición nos Camiños de Santiago nos próximos meses, inclusive a Comarca do Deza. 

Contacto

Director Xerente: Manuel Núñez Fiuza

Deseño e maquetación: Bearisa
Colaboradores: Iago Mouriño, Bartolo Landiño, Tomás Troitiño,
David Devesa, Luis Lince, Pedro Carrio, Manuel Estévez e González Bearisa.

Administración-Publicidade: Rúa Arenal 1 Entrechán - Lalín.
Tlf.: 986 780 615986 780 615 • Fax: 986 780 615 • Móvil: 625 120 810625 120 810
e-mail: manuelfiuza@gmail.com

 

www.lalinecomarca.es

O Periódico | Lalín e Comarca en redes sociales :